Numer Cztery

Po przerwie

2008-10-29T05:46:00.000-07:00

Ufff, przepraszam, że mnie tak długo nie było, no ale cóż. Od groma rzeczy na głowie. Rozpocząłem drugi kierunek studiów i doszło tego dwa razy więcej... Nie wiem jak pogodzę to z moimi innymi hobby i projektami. Oczywiście nie martwcie się, numer-cztery żyje i ma się dobrze, wiele wątków fabularnych zostało umyślonych i rzetelnie zweryfikowanych. (Spędziłem długie dni na studiowaniu różnych stron oraz książek na temat batalistyki, tak by nie zarzucić was laickim chłamem, ale uraczyć opisami kampanii na dobrym poziomie - ze scenami, w których strategia i taktyka jest żywa, a pola bitwy to nie wielkie kotły gdzie wszyscy się leją bez ładu i składu.) Pozdrawiam fanów i obserwatorów. Reinhard

Rozdział III - Godzina Zająca cz.8

2008-06-21T16:29:00.000-07:00

***

Dyktator spał… usnął pod jej dotykiem. Teraz spał z lekko rozwartymi wargami, wyczerpany, spokojny. Nadal trzymała opuszki palców na jego skroniach i choć siedziała na tym niewygodnym krzesełku długi czas, nie przejmowała się brakiem wygody. Spoglądała na tą piękną w jej mniemaniu twarz pochylając się nad nim. Mrugnęła kilka razy ze zdumieniem zauważając, że potrafi spoglądać na tego mężczyznę godzinami i nawet nie przymknąć powiek. Teraz aż oczy ją szczypały. Chciała go pogłaskać po czole… albo pocałować.

Przełknęła ślinę.

Być może to właśnie jej wina? Gdyby nie ujawniała informacji o swoich szczególnych zdolnościach, być może Yallo nie korzystałby z tych usług, być może zapomniałby o swojej żonie? Choć z drugiej strony, pewnie nigdy nie poznałaby jego wnętrza. To co słyszała w tych rozmowach było piękne, to zmuszało do otwarcia się przed nią. Gdyby nie jej dar, pewnie Yallo byłby nadal zamknięty w sobie, surowy i oschły, a ona nie widziałaby w nim nic więcej niż przystojnego mężczyznę.

Być może zawsze będzie tą trzecią?

Drżącymi palcami pogłaskała jego policzek.

Leżał spokojnie, nie reagował, odpoczywał na twardym sienniku ugniecionym od tobołów jakie leżały nań za dnia.

Bawiła się kosmykiem jego włosów, czasami zazdroszcząc, że nie ma podobnych, tylko te „brązowe” – takie ludzkie. Być może w ojczyźnie ten oryginalny kolor byłby powodem do zazdrości innych kobiet… tu jest powodem do wstydu w świetle ostatnich wydarzeń.

Nachyliła się nad nim… Jej twarz bez wyrazu, jakby zamknęła emocje za stalowymi wrotami, nie wypuszczając choćby łzy, czy skromnego uśmieszku. A przecież mogła w każdej chwili. Nikogo w okolicy, zaś on beztrosko spał. Czego tu się bać? Przed kim się chować?

Bała się siebie, zawodu, odtrącenia, nie przez niego – była pewna, że póki jego małżonka żyje on zawsze pozostanie jej wierny. Przerażała ją myśl, że gdyby okazała mu jakieś emocje, sama odczułaby tą pustkę i bezradność. Wolała trzymać się z tyłu, za ścianą pozorów, wznosząc wokół siebie gliniany kopiec obowiązków, który miast chronić przed tym co nadchodzi, z dnia na dzień twardnieje zamieniając się w klatkę bez ucieczki. Wolała mieć tą sztuczną nadzieję – tą dziurkę w kopcu, przez którą będzie oddychać, przez którą w każdym momencie może krzyknąć to co jej na sercu leży i liczyć, że on przyjdzie, by ściany więzienia zburzyć… lub zakleić – tak by nie słyszeć… skazać ją na to czego była pewna.

Wzięła głęboki wdech zamykając oczy.

Wolała oddychać. Powoli, miarowo… póki ma czym.

Słyszała swój oddech. Taki ciężki, taki głośny. Miała wrażenie, że niesie się echem po jej skromnym namiocie, że zagłusza świerszcze grające na zewnątrz, że przez swe natężenie zwrócił uwagę obozowiczów, którzy teraz – jak sądziła – zebrali się wokół jej namiotu i uważnie podsłuchują.

Nic z tych rzeczy. Nic to…

Urojenia i lęki grały w jej głowie. Nie chciała otworzyć oczu by przypuszczenia nie okazały się rzeczywistością.

We wrażliwe nozdrza wpływał zapach górskich traw, oraz delikatna woń ogniskowej spalenizny jakie wdarły się do namiotu niesione chłodnym wiatrem pełnym drobnych kropelek wilgoci zbierającej się na okolicznej roślinności.

Teraz tylko ona i on. Tak blisko i tak daleko. Miała nawet wrażenie, że łatwiej byłoby rzucić to co o nim myśli w gronie podkomendnych, na zebraniu przy obserwatorium otoczonym żołnierzami i kapłankami. Tam czuła, że są „razem”… W otoczeniu tych zwyczajnych szarych trybików maszyny, przy której sterach ona stała, czuła, że łączy ich szczególna więź, unikalna, więź odosobnienia. Oboje mieli swoje problemy, swoje opowieści, swoje żale i wyznania, którymi się dzielili. Nikt inny nie miał dostępu do ich prywatnego życia, nawet najbliżsi przyjaciele Yallo – jego zaufani generałowie. Ta właśnie myśl – to, że są w gronie elfich krajan jedynymi sobie zaufanymi osobami dodawała jej otuchy. Czasami stojąc u jego boku na naradach i zgromadzeniach wyobrażała sobie, że są małżeństwem. Mieli specjalne uśmiechy i spojrzenia, jakimi się obdarzali. Gesty, które rozumieli tylko oni – nikt inny.

Niezależnie od tego jak bardzo brnęła w słodką ułudę, jak bardzo starała się chłonąć przyjemność z tych chwil, zawsze, gdzieś w cieniu, gdzieś w głębi wyobraźni tkwiło małe, ledwo słyszalne przeświadczenie, że nawet w tych słodkich uśmieszkach, unikalnych gestach – zawsze będzie tą trzecią.

Dłonie zacisnęły się w pięści na krótką chwilę, gdy wstrzymała oddech.

To było najgorsze – to że nawet nie mogła pomyśleć źle o jego żonie, źle o nim. A przecież byłoby tak łatwo ją znienawidzić – tą pierwszą miłość Dyktatora - i podkopać jego uczucie, wywalczyć go sobie. Była w stanie posunąć się do takiej praktyki, wiedziała jak walczyć słowem, gestem i uczuciem.

Lecz nie mogła…

To najgorsze… najgorsze, po stokroć gorsze od cierpkiego smaku jaki czuła na samą myśl, że mogłaby Yallo zmusić do pocałunku.

Mogła życzyć mu jedynie jak najlepiej, pragnęła szczęścia dla niego i jego żony, a to oznacza jedno.

Uczucie, które przeraża swą potencją, tym co wyzwoli w najbliższych latach, to jak ją zmieni. Zazdrość jaką zbudzi, zawiść, gorycz – gdy odejdzie.

Wszak zostało mu pół roku, tylko pół roku.

Cóż to?! Żyła tak długo! Tyle widziała, lata mijały jak dni, od jakichś kryzysów, wojen do innych emocjonujących zdarzeń, a tak – niczym szereg mrówek dźwigających na plecach codzienną rutynę, ona je połykała, jak te cudaczne zwierzęta z dziczy.

Teraz pół roku wydłużyło się do absurdalnych granic. Każdy dzień stawał się długi niczym podróż z ojczyzny do kolonii i z powrotem, w każdym dniu zdawała się przeżywać najkrótszą chwilę i planować nawet najskromniejszy ruch palcem. Planowała, rozmyślała, szkicowała to co miało nastąpić. Zaplanowała sobie, że zanim się wszystko skończy, wyzna mu całą prawdę – pragnęła tego, pragnęła pożegnać go z czystym sercem. Ale co wtedy?

Uśmiechnie się, podziękuje, lecz pozostanie wierny swej żonie? Da jej tym samym odpowiedź – odtrącam cię, przykro mi.

Czy może wyzna jej to co pragnęła usłyszeć? Zdradzi tym samym swe lojalne, wytrwałe uczucie do małżonki – niszcząc to za co go szanowała i tak bardzo podziwiała.

Miała wrażenie, że za to pół roku, kiedy powie co ma do powiedzenia, Galja Mjatar także zginie, przestanie istnieć.

Tak czy inaczej planowała te ostatnie dni, zdając sobie sprawę z tego co tak wytrwale próbowała zataić. To będzie dzień jej śmierci.

Nie fizycznej – nie umrze ciało lecz duch. To czym była, wszystkie wylane z siebie historie, wszystkie opowiastki, przemyślenia umrą wraz z nim… kto inny ją zna? Przed kim się otworzy, jeśli nie przed nim? Zmieni się w zgorzkniałą, zamkniętą w sobie skorupę, której nie będzie miał kto rozbić. Przed kim Galja może się otworzyć, wypuścić się jeszcze raz na świat jak młode źrebię na polanę? Przed jej podkomendnymi? To wszystko młodziki, boją się jej jakby sama w sobie była uosobieniem władzy w koloniach. Każde słowo z ich ust to czysty formalizm, nad którym smród obelżywej bezmyślności i braku wyobraźni unosi się jak chmura much nad padliną.

I taką padliną się stanie… Gea Lei – opiekuńczy dotyk.

Mrugnęła oczami. Właśnie przypomniała sobie, że nie opowiedziała mu tej konkretnej historii! Śmieszna opowiastka o tym, skąd wzięło się jej imię!

Uśmiechnęła się do siebie, widząc, że nadal leży na swoim miejscu, że wszystkie koszmary odpłynęły, że znowu czuje wiatr, trawy, ogniska, że słyszy świerszcze, śmiech żołnierza, który odprowadzał jakąś młodą kapłankę do namiotu.

Wszystko powróciło do normy.

Jak gdyby zalała ją fala zimnej wody i obmyła z nieprzyjemnych myśli.

-Dyktatorze? – Spytała gładząc grzbietem dłoni koniuszek podłużnego ucha.

Lekko westchnął i uśmiechnął się, lecz nie obudził.

I ona odwzajemniła prosty uśmiech, choć Dyktator nie mógł go zauważyć. Poczuła się lepiej – uśmiechnął się, więc nie trawi go smutek.

Powstała i skierowała się w stronę wyjścia z namiotu by zaczerpnąć odrobinę świeżego powietrza. Chuchnęła na dłonie czując zimny powiew. Nie zmieniła sukni, więc jej plecy momentalnie zalała fala dreszcz, gdy tylko wyszła na zewnątrz.

Zmarszczyła brwi.

Jakiś żołnierz biegł co sił w nogach! Dyszał!

Jego rynsztunek chrzęścił i dzwonił metalowymi łuskami, pochwa miecza obijała się o udo skryte pod pancernym fartuchem. Zostawił gdzieś hełm, oraz pelerynę.

Jego buty dudniły po wydeptanej ścieżce prowadzącej do namiotu Arcykapłanki.

Padł przed nią na kolana! Ręce także uderzyły o grunt. Nie kłaniał się, po prostu opadł z sił. Dyszał, przełykał ślinę, próbował złapać dech. Widocznie był czymś zajęty.

-Pani… - wysapał odchylając się powoli do tyłu.

Pierś mężczyzny pulsowała żwawo gdy starał się łapczywie zaczerpnąć powietrza.

-Mów.

-Droga pani… - Zaczął bardziej opanowanym tonem. -Złe wieści! Blisko stu dwudziestu uszło!

Mrugnęła powiekami nie rozumiejąc w pełni przekazu. Skrzyżowała ramiona.

-Uszło? Co uszło?

-Tak… to znaczy… - błądził starając pozbierać myśli. – Rozniosło się w obozie o decyzji, złotego pana Kataniego… I dziś, jak kazałaś, pani, przygotować się na wymarsz, by ujść. Spakowali się… wszyscy. Ale część grotów nas opuściła…

-Opuściła? – Zapytała z budzącą się irytacją.

-Tak… próbowaliśmy ich powstrzymać przez ostatnią godzinę, lecz nie dało rady. Wraz z nimi… mężczyźni, ci, o! – skinął głową w kierunku obozowiska, powoli wstając na równe nogi. – Te wraki. Oni poszli razem z nimi, do Ykkercast.

-Ilu grotów i ilu cywili?

Potrząsnął głową.

-Jakieś… czterdzieści, może pięćdziesiąt żołnierzy z całym rynsztunkiem… reszta to cywile.

Przygryzła wargę zaciskając pięści.

-Jest jeszcze coś… - Sapnął mężczyzna kłaniając się odrobinę, na tyle by nie mogła spojrzeć mu w oczy. – Zabrali konie… wszystkie.

-Co?! – Wrzasnęła nań. – Jak do tego doszło?!

-Pani… po drugiej stronie stał generał Kavakos… namawiał byśmy wrócili… on wszak jest drugim zaraz po Dyktatorze… nie wiedzieliśmy co robić, a naczelnego wodza nie było w namiocie.

Przeklęła się w myślach… Akurat kiedy byli razem! Akurat wtedy musieli się zbuntować?!

Machnęła pięścią w powietrzu.

-Jeszcze trochę knowań tych głupców, a wszystko szlag trafi! – Warknęła wlepiając spojrzenie w mroczną zieleń traw oświetlanych jedynie z woli księżycowej łuny.

Znów spojrzała na przybysza.

-Ale skoro reszta grotów została to dobrze o was świadczy, żołnierzu.

-Przysięgaliśmy być wierni Dyktatorowi. Tak stanowi prawo. – Odklepał znaną jej dobrze formułkę. Młody grot uśmiechnął się doń w podzięce za pochwałę.

Prawo. I pomyśleć, że ona to prawo tworzyła. Widać wiele jeszcze musi zrobić, skoro tak łatwo je łamią.

-Pochwyciliście kogoś?

-Tak… tylko jednego z naszych, który osamotniony wrócił się bo czegoś tam zapomniał zabrać… myślał, że go puścimy jakby nigdy nic, że mu wolno zdezerterować i się pałętać między nami.

-Dobrze. – Potaknęła. – Przygotujcie dla niego to co prawo przewiduje dla zdrajców.

-Ależ… nie mamy koni. I tak było ich niewiele, a generał… z racji swej rangi… miał do nich dostęp.

-Rozumiem… W takim razie ufam, że przez noc wymyślicie sposób by tej egzekucji dokonać.

-Ale…

-Nie zamierzam się powtarzać – syknęła. – Wasza godność?

-Kapłanko… Ja… - Potrząsnął głową ze zdumieniem. – Kapitan Darby Revelin, pani.

Przyklęknął.

-Dobrze, kapitanie. W takim razie, jeśli nie wymyślicie do jutra jak wykonać egzekucję przewidzianą regulaminem, w zamian zawiśniecie wy i wasi podkomendni.

Zamrugał oczami z przerażenia, by chwilę potem unieść odrobinę głowę i pożałować tej decyzji. Spojrzała nań para wiekowych oczu, oczu Galji – Arcykapłanki – istoty starszej niż mógł to sobie wyobrazić.

-Tak, tak jest. Wasza wola się wypełni, pani.

Oddelegowała go niedbałym machnięciem dłoni. Żołnierz odbiegł zamiatając nogami szybciej niż gdy przybywał przed jej oblicze.

Ponownie przygryzła wargę, rozejrzała się po obozie.

Jeszcze tego jej brakowało. Stu dwudziestu odeszło. Gdyby to byli sami cywile jeszcze przymknęłaby na to oko. Ale groty wraz z generałem? Przeklinała się w myślach. Gdyby dyktator nie skupiał się tak panicznie na żonie, być może zapomniałby o niej i zajął się obowiązkami.

Znów ta rozterka… Co robić? Przez to niezdrowe uczucie, które ją w końcu zniszczy, pozwoliła by aparat władzy zardzewiał, by korozja wniknęła w tryby, by z czasem powykruszały się kolejne zęby w kołach. Wszak dwa najważniejsze tryby to ona i Yallo. Oni przenosili siłę całej kolonii na poszczególne kondygnacje. Oto co się stało przez korozję, on zmiękł, skoncentrował się na tym, na czym nie powinien, a powinien nade wszystko przedłożyć dobro kolonii. Wystarczyła jedna godzina ich wspólnej nieobecności, by jeden z podległych mu trybików, nie czując na sobie przekazywanej przezeń mocy, zbuntował się i ruszył w przeciwną stronę.

Wystarczyła godzina… A przecież gdyby Dyktator zamiast spędzać noc w jej namiocie, został w swoim – na posterunku, to mógłby zareagować.

Ale za co go winić? Przecież się na to nie pisał, to ona zmuszała go do wszystkiego co czynił, także do tego by zostać Dyktatorem. Nie chciał tego, mówił jej o tym… Nie mogła znieść ciężaru konsekwencji, głowa ją rozbolała od samego myślenia.

Przecież to jej wina, ona za wszystkim stała, ona pociągała za sznurki, a czemu jest winny ten mężczyzna? Tego, że jeden ze Złotych Książąt rozkazał mu wyruszyć do kolonii? To, że ona zaciekawiona kolorem jego oczu, sztucznie wdrożyła go w sieć najwyższych struktur państwa-kolonii?

Za każdym razem, gdy prosiła go by zajął jakieś wyższe stanowisko, on mówił, że tego sobie nie życzy. Myślała, że to skromność, że właśnie dlatego powinien zostać Dyktatorem – bo obawia się skorumpowania przez władzę, a on po prostu nie chciał. Teraz do niej to dotarło… wolała się okłamywać, przez ten cały czas: kłamstwa, kłamstwa i jeszcze raz kłamstwa – w świecie, gdzie wszyscy ją chwalili, gdzie podziwiali za nieomylność sądów ona, w swej pysze, nie tylko sądy w sprawach zawodowych przyjmowała za słuszne i pewne, ale także swoje urojenia wzbudzone przez samotny umysł zagubiony w uczuciach. A może Katani miał rację, że do władzy należy dopuszczać tych, którzy władzy pragną, bo prędzej czy później nauczą się jak rządy sprawować, zaś ci co tego nie chcą zostaną zniszczeni przez własną niechęć do zadania, którym mają się zajmować. W końcu cieśla niecierpiący swego zawodu, nigdy nie będzie dobrym cieślą, a jedynie marnym rzemieślnikiem, który odbębnia obowiązki byle je skończyć i wrócić do domu. Co jeśli właśnie tak postępował Yallo? A co jeśli i ona tak postępowała?

Całe swe życie uważała, że to ona powinna piastować urząd Arcykapłanki, bo inni mogliby użyć go do niewłaściwych celów, ale jedyne co osiągnęła to mechaniczne wypełnienie obowiązków w zgodzie z regulaminem.

Patrzyła na pochyłą szeroką polanę u podnóża gór, usianą małymi namiotami, między którymi paliły się ogniska. Niemal przy każdym spakowane bagaże, te najpotrzebniejsze - do podróży. Kilka tysięcy płóciennych, prostych namiocików rozrzuconych jak liście jesenią, w nieładzie. Zadziwiające, że nie usłyszała jak jeden z generałów podnosi bunt. Przecież nie mogło się obejść bez hałasu? Nawet kiedy medytowała, kiedy była w transie taki hałas na pewno nie przeszedłby niezauważony. Z drugiej strony… odkąd ogłosiła rozkaz wymarszu o poranku, mnóstwo mężczyzn i kobiet krzątało się po okolicy zmierzając do pobliskich strumyków by nabrać wody w bukłaki.

Powinna być bardziej uważna, jest im to winna, przysięgała przecież!

Gdyby zamiast relaksu wybrała trwanie na stanowisku, nawet i do późna w nocy, być może udałoby się jej nad wszystkim zapanować.

Wróciła do namiotu. W gniewie zaciskała piąstki.

Co teraz? Z Katanim odeszła spora grupka żołnierzy, teraz kolejna. Jeśli nie zadziała stanowczo zrodzi się kolejna grupa awanturników i odejdzie walczyć w lasach. Tylko jak? Ta ludzka hołota ich rozstrzela. Jedyna szansa w dotarciu do Ykkercast i skorzystaniu z warownych murów, ale przecież na piechotę nie zdążą przed oblężeniem.

Musi zadbać o los tych, którzy pozostali. Trzeba będzie ukarać kogoś dla przykładu – zdrajcę.

Dyktator zbudził się i siedział teraz przyglądając się jej na wpół sennym wzrokiem, przecierając oczy. Zdał się jej niewinny jak niemowlę. Ziewnął beztrosko.

-Koniec z tym. – Oświadczyła ściągając groźnie brwi.

-Z czym? – Spytał masując kark.

-Z tymi pogaduszkami – mruknęła groźnie. – To był ostatni raz kiedy pozwoliłam ci z nią porozmawiać.

Yallo nagle skamieniał! Podniósł szybko głowę wlepiając w nią błagalne spojrzenie, zbladł, zimne krople w kilka chwil sperliły się na jego czole. Zamarł w bezruchu z lekko rozchylonymi wargami.

-Jak to… Galju? Co takiego zrobiłem?! – Wyglądał jakby zaraz miał paść na kolana.

-Jesteś Dyktatorem! Zachowuj się stosownie do swojej pozycji, rób co do ciebie należy!

-Skąd ten gniew?!

-Twój przyjaciel… Kavakos, właśnie gdy rozmawiałeś ze swoją małżonką zabrał oddział grotów, konie, dużą grupę cywili i ruszył do Ykkercast.

Stanęła za stołem kładąc palce na gładkiej drewnianej powierzchni. Wpatrywała się weń, gdy próbował zebrać informacje. Błądził oczami po swoich dłoniach, szukając odpowiedzi.

-Co też mówisz? To nie możliwe… - Przełknął gorycz. – Kavakos?

-Tak… Kavakos. Właśnie zostałam o tym poinformowana, przez jednego z kapitanów. Zabrał blisko pięćdziesięciu grotów i prawie dwa razy tylu cywili.

-Ależ… Galju, kiedy ja robiłem wszystko o co prosiłaś? Jaka w tym moja wina?

-Taka, że gdybyś był u siebie w namiocie, lub na posterunku mógłbyś zareagować, ja także mogłabym zareagować. Ale zamiast poświęcać się obowiązkom trwonię czas na twoje życie osobiste. Wiem ile ona dla ciebie znaczy! Wiem! Ale tamci mężczyźni i kobiety, bracia i siostry liczą na naszą pomoc, ufają nam. Nie mogę pozwolić byś poświęcał lojalność wobec nich nad swoją miłość, choćby nie wiem jak była dla ciebie droga i piękna. Mamy inne sprawy nie cierpiące zwłoki! Przysięgaliśmy!

Nadal patrzył nań jakby świat umarł, jakby tymi słowami zburzyła jego całe jestestwo. Podeszła doń spokojnie, klękając tuż przy łóżku na którym siedział. Ujęła jego dłoń, spoglądając mu w oczy.

-Nie robię tego by cię skrzywdzić… - Odezwała się łagodniejszym tonem. - Oni odeszli, bo nie widzą w tobie autorytetu, nie widzą w tobie ojca, który poprowadzi rodzinę w trudnych czasach jak tradycja nakazuje seniorom rodów. Ty jesteś Dyktatorem, a dyktator to ojciec. Arcykapłanka to matka. Jak czują się ich dzieci gdy dzieje im się krzywda, a rodzice siedzą sobie w odosobnieniu i zamiast myśleć jak ocalić życie tych, którzy ich kochają? Zamiast tego nie robią absolutnie nic… Ci, którzy zostali, to właśnie ci, którzy ciebie i mnie obdarzają bezgranicznym zaufaniem, miłością, wierząc w nas, wierząc, że zrobimy co w naszej mocy aby ocalić życie ich potomnych. A ty chcesz ich zawieść? Znienawidź mnie, Yallo! Jeśli to ci pomoże, obrzuć mnie obelgami, ale jeżeli jest to jedyny sposób byś przestał o niej myśleć, a zajął się tym co ważne, to uznaję, że czynię dobrze. Myślisz, że czerpię przyjemność z tego co uczyniłam? Nienawidzę tego gdy przeze mnie odczuwasz przykrość, nie o tym marzyłam by dobrzy i prawi z mojej winy ronili łzy bo sytuacja zmusza mnie do takich, a nie innych posunięć. Yallo… my potrzebujemy Dyktatora, oni go potrzebują, potrzebują stanowczego ojca, autorytetu, który będzie im przewodził. Ten tytuł nie zobowiązuje do troszczenia się o swój lud gdy masz na to ochotę, tylko do całkowitego zaangażowania w ich sprawę, podobnie jak w moim przypadku.

Uciekał wzrokiem na bok. Jego wargi drżały – nie wiedziała czy z gniewu, czy z rozpaczy.

-Wiesz, że się na to nie pisałem. To ty mnie do tego zmusiłaś.

-Ja?! – Mruknęła oburzona. – Sam się do tego zmusiłeś i dobrze o tym wiesz, nie zrzucaj winy na mnie! Zawsze mogłeś odmówić, zawsze mogłeś zrezygnować, zawsze mogłeś powiedzieć „nie”. I nie myśl sobie, że to szantaż z mojej strony, te wszystkie rozmowy z ukochaną. Pamiętasz pierwszy raz? Powiedziałam ci o tym, a ty zawsze traktowałeś nasze sesje jako dodatkową nagrodę za wykonane zadanie. Prawda, że mogłeś ją stracić w każdym momencie, ale taka była umowa, która nie różni się od piekarza i jego ucznia, który dostaje większe wynagrodzenie za włożony trud, a traci je za nie wykonywanie pracy. Nigdy cię nie więziłam, nigdy za odmowę nie spotkałyby cie konsekwencje! Po prostu odszedłbyś i zaczął nowe życie, nowe zajęcie, tracąc swoją specjalną „pensję” – zacisnęła palce na jego dłoni zmuszając go do spojrzenia w jej oczy. – Ty sam się zmusiłeś… uzależniłeś się od uczucia i od tego co ci ofiarowałam jako nagrodę. Wiesz, że to co mówię to prawda i nie próbuj się wykręcać głodnymi kawałkami o słabostkach, o wielkiej miłości, która cię zniewala, o tym, że nie możesz się przeciwstawić uczuciu i tym podobnym gadkom… Jesteś Dyktatorem do licha… Dyktatorem! Liderem liderów! Przewodnikiem przewodników! Panem panów! Nawet nie zajesz sobie sprawy z jak straszliwym uczuciem ja muszę się codziennie ścierać, ale brnę przed siebie! I nie wiem, czy to emocje wepchnęły cię w ten obowiązek, ślepota, czy ignorancja, ale jesteś Dyktatorem i nic tego nie odczyni, więc dorośnij do zadania i zacznij zachowywać się jak mężczyzna, którego ta kobieta tak bardzo pokochała za to co czynił i za to w czym się wsławił! Byłeś Wielkim Legatem w ojczyźnie, walczyłeś w obronie takich jak ci tutaj i za to byłeś kochany, przez swych poddanych i przez nią! Spójrz na siebie teraz i powiedz, czy jesteś tym mężczyzną, którego twa żona tak bardzo szanowała?

Wstała głęboko oddychając.

Wyładowała z siebie ogromne pokłady gniewu i bólu więc odrobinę jej ulżyło.

Galja ukryła twarz w dłoniach zbierając myśli, by w końcu wzruszyć ramionami i zarzuciwszy kasztanowymi puklami, spojrzała nań z góry.

-Przykro mi. – Sapnęła zmęczona. – Jestem im to winna…

Skinęła głową w kierunku wyjścia z namiotu.

-Jesteś dla mnie kimś szczególnym, wspaniałym, godnym szacunku, uwielbiam spędzać z tobą czas… ale zrozum. Niezależnie kim jesteś, ja im przysięgałam na krew, słońce i złoty raj, że póki mi powierzają swój los nigdy ich nie zawiodę i z radością poświęcę czy to siebie, czy to ciebie, czy kogokolwiek, dla sprawy, w którą wierzę. To niewykonalne, by sprostać wszystkim wymaganiom i wypełnić przysięgę bezbłędnie… nie ma osób niezawodnych, ale przynajmniej się staram, robię co w mojej mocy. Taka jestem, to dla mnie najważniejsze i nasi bracia, moje siostry szanują mnie za to… wiem, że i ty mnie za to szanowałeś. Sam mi to powiedziałeś, że nie byłbyś w stanie się przede mną otworzyć, gdybym okazała się dwulicową szmatą, która zmienia przekonania jak rękawiczki, wtedy kiedy to wygodne. Przykro mi, Yallo…

Widziała jak potakuje głową. Nadal wlepiał spojrzenie w ziemię, w załamane ręce. Wyglądał jak trup – przygarbiona istota, która umarła próbując wstać z łóżka.

-Co mam zrobić? – Spytał się ciężkim załamanym głosem.

Najprawdopodobniej uświadomił sobie, że miała rację. Był mądrym i bystrym żołnierzem, więc nie mógł zaprzeczyć, jej argumentacja była prawdziwa i sensowna. To bolało, szczególnie, że Galja była młódką w porównaniu z nim. Chciałby rzec, że zeń młoda dziewczyna i co ona może wiedzieć... Lecz miała rację… Zganiła go jak mentor niesfornego ucznia, który coś sobie ubzdurał, który wymyśla wymówki miast przyznać się do błędu i ponieść odpowiedzialność.

-Jutro odbędzie się egzekucja… - Oświadczyła spokojnie dając mu czas na potaknięcie.

Skinął głową – słuchał uważnie.

-Jeden z dezerterów powrócił i został schwytany. Chcę, byś to ty poprowadził egzekucję.

-Ja? – wychrypiał z siebie.

-Tak, chcę byś zaprezentował zarzuty, chcę byś z chłodem na twarzy przypomniał co czeka grota, który opuszcza stanowisko zdradzając swych przywódców. Chcę by cię widzieli wszyscy. Byś to ty wydał rozkaz. Chcę by nabrali ponownego respektu, by poczuli strach przed autorytetem.

-A jeśli odmówię? Jeśli zrzeknę się tytułu?

Tym razem to ona zamarła w bezruchu zastanawiając się nad odpowiedzią. Uniosła dumnie głowę i przymknąwszy oczy odpowiedziała.

-Jeśli tak postąpisz, jeśli najprostszą drogą zamierzasz teraz podwinąć ogon i uciec w najtrudniejszej godzinie kiedy wszyscy nas potrzebują… to lepiej oświadcz mi to teraz, zbierz swoje rzeczy i odejdź, bo nie takiego mężczyznę w tobie widziałam… i nie takiego chcę znać, a już na pewno nie chcę by ktoś taki plątał się po moim namiocie.

-To dobrze… - Wystękał wstając na równe nogi.

Twarz miał ponurą, wręcz upiorną. Oczy z trudem dźwigał by nań spojrzeć spode łba. Ta gorycz wymalowana na jego twarzy aż zszokowała kapłankę. Dała krok w tył. Usta wykrzywił w nienawistnym grymasie, brwi poszarpane jakby nie mógł się zdecydować, czy je zewrzeć w gniewie, czy wyciągnąć w rozpaczy.

Wyglądał zupełnie inaczej, wręcz odpychająco.

-Dostaniesz swoją egzekucję… - rzucił oschle i już miał wyjść z namiotu.

Westchnął ciężko i spojrzał na naszyjnik Galji – prosty wisiorek na srebrnym łańcuszku przedstawiający drzewo utkane z cienkich srebrnych drucików.

Ku jej zdziwieniu ujął wisiorek w palce i przypatrywał mu się z rezygnacją.

Pocierał kształt drzewka kciukiem, a ona patrzyła nań skonsternowana.

Rozchyliła wargi.

-Na krew… i słońce… - szepnął puszczając wisiorek.

Wyszedł. Opuścił ją. Miała wrażenie, że dokończył formułę przysięgi już na zewnątrz, że usłyszała choć resztki słów, nim te ostatecznie zamarły w powiewach górskiego powietrza.

Miała za nim wyjść, lecz tylko ujęła garść materiału swej lśniącej białej sukni i stała tak, w milczeniu, czekając aż odejdzie, aż dźwięk ciężko stawianych kroków rozmyje się pośród serenad świerszczy.

Odczekała kilka chwil nim przełknęła gorycz zebraną na języku po tym, co musiała powiedzieć. Odruchowo dotknęła naszyjnika - chciała się upewnić, że nadal tam jest.

Na krew… na słońce… i na złoty raj.

Podeszła do stolika, siadając przy nim na twardym krzesełku. Spojrzała na swoje bagaże. Tuż obok głównego wspornika namiotu, wbitego w samym centrum, leżał wypchany plecak – na nim ubrania na jutrzejszy wymarsz. Prosta pikowana długa kurta, podróżne spodnie, wytrzymałe skórzane buty, gruba wełniana peleryna z kapturem.

Od jutra przestanie wyglądać jak kapłanka. Odkąd wejdzie na pokład okrętu – straci sens jej pozycja jako wyznawczyni i głowy kościoła Kedebry. A jeśli wrócą do ojczyzny – wszystko co budowała przestanie mieć znaczenie. Oczami wyobraźni widziała jak schodzi na brzeg, na przystań przy złotych plażach, przy olśniewających metropoliach piękniejszych niż cokolwiek co istnieje na tym świecie.

Zejdzie z pokładu z tobołkiem na ramieniu, jak każdy inny, jak szczur. I co wtedy?

Potrząsnęła głową przerażona myślami o tych wszystkich wiekowych rubinowych oczach jakie będą mierzyć tych podupadłych „barbarzyńców” z kolonii.

Oparła się na krześle odchylając głowę, pozwalając by gęste, puszyste fale kasztanowych włosów zawisły w bezwładzie.

Zrzuciła luźno zasznurowane trzewiki i oparła na nich stopy, tak by nie dotknąć zabrudzonej „podłogi” zrobionej z twardych skór rozpiętych pod całym namiotem. Niegdyś namiot stanowił przenośny lazaret, salkę, w której operował chirurg grotów, stąd skórzana podłoga, by łatwiej zmyć zeń krew i nie pozwolić by ta wniknęła w glebę gnijąc.

-Na krew… - Wyszeptała łapiąc wisiorek między palce i tak jak on, pocierając drzewko z drucików kciukiem.

***

Przebrnęli do większej komory, w której mogli się wyprostować, dać odpocząć plecom. Ze wszech stron otaczała ich gęsta roślinność, kłącza i korzenie niczym żyły wyprute z ramion i rozrzucone po ścianach. Dziwacznych kształtów liście muskały ich ramiona. Dziwaczne, bo nie wyrastały grzbietami do góry, kierując się do słońca. W jaskiniach i mroku rozrastały się chaotycznie, a to w górę, a to w bok, a to w dół, wiele było zdeformowanych, jakby ta roślina, czymkolwiek była, wyeliminowała listowie przed wieloma laty zostawiając te dziwaczne, zagubione w swej formie kikuty, nie mając pojęcia co z nimi zrobić.

-Pamiętasz te rejony? – Nera spytała nadal opierając się o ścianę.

Próbowała utrzymać zranioną nogę wyprostowaną. Ruch sprawiał jej ból. Przeklęła się. Pewnie ta metalowa kula zatrzymała się z impetem na kości i odłupała kawałek, który teraz tnie jej mięśnie.

Stała przy jednej ze ścian szerokiego pomieszczenia. Zaciskała zęby, gdy reszta podróżników krzątała się dookoła oglądając tajemniczy okaz porastający ściany. Giovanni niósł pochodnię oświetlając sobie drogę.

-Tak… pamiętam. Choć ostatnim razem gdym tędy przechodził – podrapał się po nosie – nie było tu tego całego… kwiecia.

Dotknął jednego z żylastych korzeni, a ten okazał się miękki jak gąbka ustępując pod naporem palca.

-I na kiego pieruna tyn miech targosz?! – Krzyknął krasnolud popychając Winga by ten zszedł mu z drogi i nie tarasował korytarza ciężkim workiem pełnym węglowego pyłu.

-Jo bez ta wongiel tyż ganz się osmolę! Pieruna… - mruknął woj, pozwalając mięsistym dłoniom spocząć na szerokim pasie.

Baflin rozejrzał się i pogładził zmierzwioną brodę. Spojrzał na palce i spostrzegł, że osiadła nań cieniutka warstwa węglowego osadu.

-No i żeh sie ubabroł… Ty mosz biglonzko puste miast czerepa, abo jaki inszy blaszok… Kaj ci do łba wtyrało coby to dźwigoć?! Pieruna…

-Mówię ci, że to się przyda. – Odburknął młody czarodziej ocierając pot z czoła.

-Aha…

Szlachcic kroił pnącza nożem, próbując dotrzeć do ukrytego pod warstwą roślinności włazu.

W jednej ze ścian były ukryte ciężkie stalowe wrota – nowsze, nie zwyczajnie żelazne płyty, jak te, z którymi mieli dotąd styczność.

Kroił sieci korzeni, które wyglądały jak mięsiste ramiona ośmiornicy przeplecione powłóczystymi ramionkami meduzy. Z przeciętych mas wypływała substancja czarna jak sama noc. Z grubszych więzów płynęła gęsta, smolista, zaś z tych cieńszych – wodnista, rozrzedzona.

Giovanni odsłonił masywne drzwi i spostrzegł, że są powyginane. Nieznacznie, ale na tyle, by plątaniny tajemniczej roślinności mogły przezeń przeniknąć do wnętrza.

-Nic już nie rozumiem… - Powiedział przyglądając się grubym wrotom. – Pewien krasnolud je zgrzewał na zimno… Połączył w taki sposób z zewnętrznymi klamrami, że powinny być nie do ruszenia.

Nera uniosła znacząco brew odgarniając pelerynę za ramię.

-Zgrzewał na zimno? – Spytała nie rozumiejąc zwrotu.

-Ja! – Warknął Baflin stając dumnie obok szlachcica. – To est specjalno technika!

Wyrzucił do góry pulchny paluch chcąc podkreślić wagę swych słów.

-Na wiela stopnie grzejo luft, bucha fajer, do ciśnieńmatu maszynmajster wpycho prochy jakie, fosfor, siara, rtęcigrzmot. Wiela, chopie, w rurach grzmi, pieruny cisko ta maszyna, a bez wąsko rura hardo jak stal taki strumień gorąca pizgo, że jak przycisnąć do kaj metalu płyt z cwaj stron, ten je rozpuści i zgrzeje mocno jak pierun co erstym piknym świstem stopi ajmro piachu w szkło! O! A nazywo się to zgrzewojka na kalcie, bez to, że starczo chwila i cwaj płyt spojone w adnym punkcie. Temu sie tylko tam gdzie przycisnął majster ciepło robi, a reszta blachy kalta, chopie.

Wojowniczka kiwnęła głową, lecz wpatrywała się w Baflina podejrzliwie.

Wingo zjawił się u jej boku skrobiąc się w szyję brudnym paluchem.

-Spokojnie… on do wszystkich mówi „chopie”. – Powiedział chłopak, a krasnolud wyszczerzył zębiska zadowolony, że mógł zaświecić wiedzą.

-Kiedyś przypadkiem wizytowaliśmy w domu pewnej szlachcianki, takiej nawet ładnej pani. O mało nas jej mąż nie powiesił, gdy ten burczybrzuch jak nigdy nic powiedział do niej chopie. Pewno se pomyślał, że Baflin miał jego żoneczkę za przebranego mężczyznę…

Krępy woj wzruszył ramionami.

-No co?! Miała taki klainy wąsik!

Wojowniczka zignorowała ich obu i na powrót wlepiła badawcze spojrzenie w mężczyznę przy stalowych drzwiach.

-Jest tam coś, co powinno nas interesować?

-Nie… - Burknął gładząc stalową płytę. – Ten zamknięty tunel niegdyś wiódł aż do studni. Jest długi i wygięty w łuk. Kiedyś zjeżdżały tędy wózki z cięższym towarem, którego trza było pilnować i coby się nie zerwał na zwykłych wyciągarkach. A wiem, bo sam się kiedyś przejechał… Nawet zabawna przejażdżka.

-Czekaj, czekaj… - Odezwał się Wingo podchodząc bliżej. – Dokąd prowadzi ten tunel? Do studni?

-Tak zwali wysoką jamę, w której wykłuto schodki i platformy przeładunkowe. Z zasady, chłopcze, to był taki komin powietrzny. No wiesz… żeby było świeżo.

Wtedy Wingo skojarzył kolejną część układanki z tym co tajemniczy naukowiec zapisał w swym dzienniku.

Zatem to możliwe, że o tej właśnie roślinie mowa, o tym dziwacznym okazie.

Natychmiast zerwał się z miejsca i złapał rękę Giovanniego, który wysoko trzymał pochodnię. Płomienie dotąd głaskając mięsiste „ramiona”, ustąpiły.

-Co robisz?

-Ostrożnie z ogniem! – Jękną Wingo i wskazał na roślinę obrastającą sklepienie.

Patrzyli wszyscy zdumieni, gdy na gładką przypaloną powierzchnię wystąpiły maleńkie bąble – pęcherzyki rosnące z każdą chwilą.

Nera rozdziawiła usta widząc jak wewnątrz pęcherzy kłębią się miniaturowe chmurki brunatnego gazu.

-To jest ta roślina, ta dziwaczna roślina, której badania zlecił Berengerowi… Numer Cztery… czy jak mu tam. Pisał, że połączył ją z kilkoma substancjami, a ta zaczęła się rozrastać jak szalona! Wspomniał także o jej specyficznym mechanizmie obronnym. Podobnież wokół laboratoriów, tam w dole – wskazał chudym palcem na wrota – poniżej „komina” jak on to nazwał, uniosła się chmura gazu – śmiercionośnego dla wszystkiego co żywe.

Giovanni odsunął się o drobinę. Na szczęście wygięcia w stali wydawały się być szczelnie zapchane przez roślinę, która wpasowała się w najmniejszą nierówność niczym gąbka.

-To czemuś wcześniej nie powiedział?!

-No… bo nie byłem pewien czy to ta roślina!

Szlachcic obrócił się by spojrzeć na chłopaka z góry.

-A czego tu być pewnym?! Pod ziemią w grotach i jaskiniach nie rośnie nic prócz jakiś… grzybów… czy czegoś…

-Przepraszam, po prostu… - Opuścił wzrok.

Znów się wygłupił, przez co słusznie czuł zawód. I na jaką cholerę w ogóle się odzywa? Znów patrzą nań jak na bęcwała.

Nera wczepiła kciuk pod jeden z pasów ściskających kombinezon na wysokości piersi. Odchyliła go odrobinę by łatwiej zaczerpnąć powietrza. Ból ustępował – najwyraźniej to tylko ból po świeżo rozerwanej tkance, która zaczęła się goić i powoli wiązać, a teraz wystawiona na zbyt duże naprężenia - pękła.

Długo wpatrywała się w otaczającą ich roślinność, by w końcu ruszyć dalej przyległym do komory korytarzem, gdzie gęste zarośla stopniowo się rozrzedzały.

Udając się w tamtym kierunku zaklęła mrużąc oczy i przypadkowo stuknęła kolanem jakiś mroczny kształt oplątany zaroślami. Ciężka beczułka przechyliła i łupnęła o twardą skałę wyrywając oplatające ją kłącza!

Spróchniałe wieko poszło w wilgotne drzazgi, a z wnętrza wysypał się czarny proszek, podobny do pyłu węglowego dźwiganego w worku na plecach młodego czarodziejach.

Wszyscy się zbliżyli, nachylili nad znaleziskiem… Obok stało jeszcze kilka beczułek – nie zauważyli ich, z racji cudacznego maskującego je gąszczu.

Kiedy Giovanni wysunął się by przyświecić pochodnią, Wingo ponownie targnął jego ramieniem, odciągając go w tył. Po twarzy szlachcica odgadł, że jego nos wkrótce może stać się lądowiskiem dla pięści.

-Czego znowusz zapomniałeś? – Spytał z irytacją poprawiając ułożenie kapelusza, który przez krople potu zebrane na skroniach i czole, ślizgał się jakby chciał uciec.

Chłopak przykląkł na jedno kolano i zebrał garść proszku, którą następnie przeniósł daleko, w kąt by wysypać na ziemię.

-Proszę przytknąć do tego pochodnie… - Mruknął wstając na równe nogi i ustępując szlachcicowi miejsca. – To chyba to o czym myślę…

-Co?

-Berenger pisał o jakiejś substancji sypkiej jak piach i czarnej jak węgiel. Substancji, która eksploduje w ścisku, zaś iskrzy się i pali gdy jest rozsypana.

-Chcesz nas zabić?

-Nie! Gdyby płomień tkną tego „czarnego” w beczce, to by nas zabiło… rozsypane powinno być bezpieczne.

-Powinno? – Po raz pierwszy od pewnego czasu wtrąciła się elfia kapłanka zaniepokojona o swój los. – To wy sobie sprawdzajcie co to, ja idę sprawdzić czy coś się nie kryje tam dalej w korytarzu…

Wingo niemalże wyrzucił w powietrze swe chude ramionka.

-Ależ to można wykorzystać! Teraz zrozumiałem… Zwozili to tędy do laboratoriów poniżej, bo niebezpiecznie było ten proch opuszczać na dźwigach. Kilka baryłek zostało, chyba nie wszystkie zdążyli zwieść. Stąd są tutaj. Ale! Jeżeli to się okaże prawdą… to zakładając hipotetycznie, że możemy jeszcze spotkać… Cień Szaraka… - przełknął strach jaki to słowo wzbudzało – to moglibyśmy z nim walczyć! Ten proch to w większości węgiel, stąd taki czarny! Jakby tą bestię posypać, podpalić, albo wysadzić taką bańkę, to go rozerwie na strzępy!

-A co? – Wojowniczka błysnęła nań seledynowym okiem - Jabłka ci się skończyły?

Giovanni przyłożył pochodnię do małego kopczyka, a ten spowił się prędko iskrami i białym dymem! W jednej chwili pomieszczenie wypełniło się znanym większości zapachem.

Nera zawróciła spoglądając podejrzliwie na efekt eksperymentu – czyli okopconego czarodzieja, który kasłał i machał rękami, próbując rozwiać biały obłok dymu.

-Skądś to pamiętam… - oświadczyła.

-Ta… - kaszlnął – Eghm! Ta sub… Eghm! Substancja… po spaleniu zamienia się w… dużo dymu… Eghm!

-Widzę… - Obłok zaczął gryźć w oczy, więc zmrużyła groźnie brwi z irytacji.

-Jak się nagle tyle zrobi dymu w ciasnej tulei… to można zeń wypchnąć na przykład małą ołowianą kulkę z taką prędkością, o jakiej najlepsi łucznicy mogą tylko pomarzyć, jeśli o posyłanie strzał chodzi. Zrozumiałem to… Eghm! Czytając te notatki…

Wojowniczka zastanowiła się nad jego słowami pocierając palcami podbródek.

-Ale, skoro to się zamienia w dym, to jakim cudem rozsadzi… choćby taką beczkę? – Wskazała na wywrócony obiekt z połową zawartości wysypaną na podłoże.

-Aaa! – Uśmiechnął się Wingo, w ten swój cwany sposób. – Właśnie. To tak, jak z napełnianiem pęcherza miechem. Jeśli się napełnia powoli, to ten rośnie spokojnie, nawet jeśli ma dziurkę, to powietrze ujdzie pomału… Ale jeśli wtłoczyć powietrze tak momentalnie, no… żeby całe w mgnieniu oka przeszło z miecha do pęcherza, wtedy ten wybuchnie.

-Trochę jak z fiolkami galwisu – odparła. - Chyba mam pomysł.

Uklękła przy rozsypanym proszku, zdejmując plecak i wyjmując zeń pospiesznie obłą fiolkę z grubego wytrzymałego i przezroczystego szkła. Odkorkowała puste naczynie mniej więcej wielkości pięści i nabrała weń porcję prochu. Urwała kawałek bandaża, napluła nań i umorusała w substancji, po czym upchnęła w szyjce fiolki.

-Może będziemy jednak mieli jakiś dodatkowy atut. – Uśmiechnęła się wstając i podrzucając kulę czerni.

-No! – Dodał Wingo zadowolony.

-Wisz, chopie… - Baflin popatrzył nań spode łba. – Esteś ostatnia osoba, którą żeh o taki bojowy charakter podejrzewoł.

Wszyscy skierowali się ku wyjściu ze skalnego pomieszczenia, zmierzając tam, gdzie udała się kapłanka w obdartej brudnej sukni. Giovanni ostrożnie ominął powaloną beczułkę, pilnując się, by nie podpalić wysypanego prochu.

-No to ja już nie wiem… Raz chceta walczyć, teraz nie… Nie idzie za wami, cholera, trafić.

-Zamknij się.

Usłyszawszy czyjąś reprymendę jedynie spuścił głowę i burknął pod nosem.

***

Przebrnęli kolejne plątaniny tuneli. Szlachcic cały czas powtarzał im, że wie gdzie zdążają i że nie mają powodów do obaw. Wszystkich jednakże nużyło to samo pytanie: Kiedy będzie czas na wypoczynek i jak zamierzają się wyspać w tej przykrej ciasnocie i niewygodzie? A jeśli mają wypoczywać, choć odrobinę się zdrzemnąć, to jak to uczynić, by umysł szukającej ich bestii nie złapał ich w pułapkę jak poprzedniego wieczora.

W końcu po dniu spędzonym na przeciągającym się marszu w trudnym terenie, zdecydowali się zdrzemnąć w ciasnym korytarzyku, kładąc się w nim jedna osoba za drugą, czuwając – ustawiając warty. Wingo profilaktycznie obsypał ściany węglowym pyłem i jakoś nikt nie wniósł sprzeciwu, choć wcześniej snujący się za chłopakiem obłok czerni, dostatecznie zdenerwował jego kompanów.

Sam Wingo zdecydował, że skoro i tak jest brudny i umorusany, spocony i generalnie nie nadaje się do życia, to złoży sobie głowę na swej węglowej poduszce, nie musząc się martwić o dodatkowe porcje brudu jakie z resztą ochoczo doń przywarły.

Wszyscy mieli cichą nadzieję, doprawdy niewielką, że – być może – to groźne stworzenie, ten Cień Szaraka wyjdzie na powierzchnię i przestanie ich ścigać.

Mieli taką nadzieję.

Choć z drugiej strony szczególnie Wojowniczce i szlachcicowi zachodniego pochodzenia towarzyszyło dziwne przeczucie, że bestia przy wszystkich swych umiejętnościach, oraz sprycie zrezygnowała z nich zbyt łatwo. Niemalże cały dzień nie czuli absolutnie żadnej jej ingerencji.

Nerze takie zachowanie przypominało coś co znała z wojskowych szkoleń. Kiedy na jednej z wypraw, w której służyła jako szeregowy piechur pod komendą swego mentora, walczyli z liczniejszymi oddziałami Deiruńczyków w plątaninie górskich kotlin całkiem niedaleko stąd, nękali przeciwnika krótkimi atakami, szybkimi wypadami – paląc mosty, niszcząc drogi do w jednych rejonach, zaś w innych zostawiając otwarte, wolne – dając wrogom ułudę bezpieczeństwa. Na rozstaju dwóch wąwozów robili wszystko by pchnąć przeciwnika do obrania z góry wyznaczonej trasy. Siły Deirunu w postaci jednej odizolowanej chorągwi jazdy, pułku piechoty i niedobitków tego co zostało z rezerwowych oddziałów łuczniczych – skierowały się w tereny na pozór bezpieczne.

Armia Quereala nie musiała słać za ludźmi zwiadu, dokładnie wiedzieli co zrobią przeciwnicy – wejdą w pułapkę.

Nie trzeba mieć cały czas oka na muchę, która jest zamknięta w słoju, by wiedzieć, że jeżeli otworzy się jej drogę ucieczki – ta prędzej czy później zeń skorzysta.

I teraz też nie czuła tego „oka” – tego tajemniczego dotyku, świadomości bycia obserwowanymi. I tu interpretacje mogą być dwie: Albo faktycznie Cień Szaraka zrezygnował z zamiaru dorwania ich…

Albo chce by tak myśleli...

Cały czas zmierzali pewną i bezpieczną drogą. Tylko dokąd? Nikt prócz Giovanniego terenu nie znał – to on wiódł ich przez nieznane i w nieznane. Już przedtem nabrała podejrzeń w stosunku do tego mężczyzny, teraz miała ich jeszcze więcej.

Choć z drugiej strony… miał tyle sposobności by ich zabić i dać stworowi to, czego pożądał – ich trupy. Ich śmierć była dla stworzenia ważna nie tylko z racji możliwej do pozyskania nowej wiedzy, ale przede wszystkim z racji jego bezpieczeństwa. Potrafili przeciwdziałać jego urokom, potrafili się przed nim bronić węglem, wykorzystywać jego słabe punkty – stąd istota zapewne wywnioskowała, że banda intruzów poprawnie zdiagnozowała „dziwny przypadek” stojący za wydarzeniami w tych częściach lasów. Skoro wiedzieli czym bestia jest, to jeśli uda im się zbiec – na pewno powiadomią kogoś, kto będzie sobie w stanie poradzić z lasami, powiadomią strażników, którzy mogą wszak spalić las – zaczadzić stwora węglem, czy pozbawić go ofiar.

A stworzenie chciało żyć, zdobywać i rozwijać się. – Uśmiercenie intruzów było zatem priorytetem jego przetrwania.

Bestia na pewno nie ryzykowałaby starcia z nimi, nawet jeśli Giovanni byłby pod jej wpływem i mógł wszystkich wydać. Coś co myśli na tyle trzeźwo by znać wartość swej egzystencji - nie ryzykuje.

Nie chciała iść spać – raczej przez dyskomfort, że musi polegać na zmysłach innych, szczególnie Sindeyi, oraz podejrzanego pana Gacciano, którym najzwyklej w świecie nie ufała.

Tak czy inaczej i do niej przemówił rozsądek – niewypoczęta spowolni tylko ich marsz i będzie miała mniej sił by stawić opór przyszłym przeszkodom.

Przy wartach podzielili się na dwie zmiany: Nera i Wingo, oraz Giovanni i Baflin.

Teraz jej czas na wypoczynek – na sen, do którego z trudem się przekonała.

W mrocznym wąskim korytarzyku umieściła swą głowę na złożonym w pół ramieniu, dla miękkości okrytym materiałem kaptura. Odrobinę dalej leżała jej „kuzynka”, której jak widać dyskomfort w postaci twardych i wilgotnych ścian nie przeszkadzał – choć z drugiej strony spędzając tyle godzin na prawie bezustannym marszu, nic dziwnego, że z razu położyła się i usnęła. Choć ubiór kapłanki był straszliwie przesiąknięty wodą, wapieniem, oraz potem wojowniczka i tak wyczuwała ohydną woń dawno użytych pachnideł i olejków, jaki snując się w gąszczu reszty zapachów wpełzał do jej smukłego wąskiego nosa.

Sine wargi zadrżały gdy przeklęła cicho nim w końcu wprawiła się w płytki odpoczynek cały czas nasłuchując czy ktoś – a konkretnie Giovanni – nie kombinuje na uboczu jakby ich tu wyprowadzić w pole.

Był z nim krasnolud – o dziwo jakoś tylko ze strony Winga i jego kompana nie czuła zagrożenia.

Jeden był niegroźnym i przydatnym fajtłapą. Drugi niezwykle prostym i za razem szczerym wojownikiem. Lepiej by to on miał na oku Giovanniego.

Odetchnęła cicho gdy chuderlak zdmuchnął płomień w latarence, a ciasny korytarz zalała ciemność.

***

Arcykapłanka dumnie unosiła głowę pozwalając by wiatr wiejący z zachodu rozwiał jej włosy. Szarość wczesnego poranka zlewała się z nastrojami obozowiczów – byli zdruzgotani przeszłymi wydarzeniami, a w dodatku nie dawano im chwili wytchnienia. Galja stojąca teraz na skromnym drewnianym podeście, wydała poprzedniego dnia rozkaz do wymarszu o świcie. Chłód, rosa, niewyspanie wespół z przeciąganiem i długimi ziewnięciami okryły zgromadzonych.

Spoglądała w dół zbocza stojąc przy dziwacznej konstrukcji, którą jeden z kapitanów skonstruował wraz ze swymi podkomendnymi. Uchodźcy zebrali się wokół miejsca zajętego przez groty i kapłanki, obserwując krzątających się oficjeli. Elfich kolonistów było tylu, że zwątpiła czy większość usłyszy co ma do przekazania. Miała jednak nadzieję, że to co nastąpi po jej słowach, rozbudzi cywilów na tyle by czym prędzej podzielili się jej przemową z braćmi i siostrami.

Słońce pewnie jeszcze nie wstało, choć z winy gór i tak go nie zobaczą przez długą cześć poranka.

Gdy stąd odejdą polana dotąd obrośnięta przez mrowie na wpół-śpiących sylwetek zostanie ogromną wydeptaną plamą u podnóża gór. Już przestępowali z nogi na nogę depcząc trawę, choć nie wiele minęło czasu odkąd wypełzli ze śpiworów.

Między Galją stojącą na skromnym podeście w prostym podróżnym stroju, a masami obserwujących ją głów stał kordon Złotych Grotów.

Z początku chciała włożyć białą suknię kapłanki, specjalnie – by nadać swym słowom bardziej formalnego tonu. Niepotrzebnie straciłaby tylko czas na późniejszym przebieraniu się, dlatego wolała przyodziać strój podróżny: proste spodnie, wytrzymałe skórzane buty, ciepłą kurtę. Wszystko okryła białą peleryną narzuconą na plecy. Dzięki niej osiągnęła pożądany efekt – wierni bracia i siostry wpatrywali się w nią jak w obrazek, jakby stała tam w najlepszej z ceremonialnych sukien ze swej kolekcji.

Tuż obok stanowiska Arcykapłanki ustawiono drewnianą konstrukcję. Prosta prostokątna rama z grubych bel ustawiona na specjalnych wspornikach utrzymujących ją blisko dwa metry nad ziemią. Ramę pochylono, tak by stała równolegle do górskiego stoku – pozwalając tym samym obserwatorom ujrzeć to co niedługo znajdzie się wewnątrz konstrukcji.

Przy każdej z krawędzi zamontowano mocny kołowrót, oraz linę z pętlą zwisającą do wnętrza ramy. Drugi koniec każdej z czterech lin przymocowano do zestawu czterech beczek. Beczki ustawiono na specjalnych zapadniach, tak by po ich zwolnieniu beczki spadły ciągnąc za sobą liny. Pojemniki obciążono czym tylko się dało: kamieniami, złomem, choć najczęściej zwykłą czarną ziemią dodatkowo zalaną wodą.

Przy każdej z zapadni stał żołnierz pilnujący blokady.

Galja przez chwilę starała się nie myśleć o tym co ma się wydarzyć. Nie mieli koni zatem każdy musiał wziąć tylko to co najlżejsze i najpotrzebniejsze. Spojrzała na swój namiot, który zostanie tu wraz z jej rzeczami – ze wszystkim tym czego nie zdoła zabrać. Oczami wyobraźni widziała ludzkie łapy rwące drogie materiały, żółte zęby sprawdzające prawdziwość złotych brosz, starych monet i posążków.

Potarła dłonie by je rozgrzać. Poranek bardzo chłodny, jakby dopasowany do ponurego nastroju.

Spoglądała przez chwilę gdzieś w stronę kęp okolicznych traw, zarośli, oraz otaczających obozowisko skarłowaciałych drzewek.

Z plątaniny targanych zimnym wiatrem maleńkich krzaków wynurzyła się para pokrytych szarym meszkiem zajęczych słuchów. Te nakierowały się na kilka ognisk hałasu bijącego z gęstych mas zebranych obozowiczów, by w końcu wysunąć się wyżej wraz z głową zająca bezustannie żującego skubnięte listki traw zwilżonych rosą. Różowawy nos zająca podskakiwał wesoło, jakby ten węszył czy w pobliżu nie czai się żaden drapieżnik. Obracał łebkiem celując w elfią społeczność dużymi ciemnymi ślepkami.

Gdy stanął dumnie na skokach prostując puchatą sylwetkę, przednie łapki zawisły na jego białym brzuchu. Górskie zające znane były ze swej niemalże zuchwałej dzielności, nie strachając się bliskości człekokształtnych, dlatego często odwiedzały obóz w ostatnich dniach kradnąc z pozoru niepotrzebne rzeczy – kawałki materiałów, drewna i tym podobne. Nadchodził ich okres lęgowy, późniejszy niż u innych zwierząt, i dlatego samice poszukiwały miękkiego surowca na wyściółkę jamy dla młodych. Zazwyczaj wyrywały futro z brzucha, lecz skoro wokół kręciły się elfy zające nie zawahały się skorzystać z zostawianych śmieci.

Od czasu do czasu Galja widywała swoje kapłanki karmiące te pocieszne szaraki jakimiś warzywami, czy kwiatkami. Rzadko który jadł im z ręki, choć i takie się znalazły. Osadnicy trudzili się by jakiegoś złapać na obiad – mimo swej odwagi, górskie zające wiedziały gdzie leży granica i choć kręciły się wokół obozu, to były zbyt cwane by wpaść w sidła. Nie dawały się pogłaskać i uciekały gdy tylko ktoś wykonał zbyt nagły ruch.

Teraz szary zając o białym brzuszku i kilku białych cętkach na grzbiecie wyszedł na żer, by posilić się o tej bezpiecznej porze. Z rana ochoczo zajadał się świeżymi listkami pokrytymi kroplami rosy – zaspokajając za razem głód i pragnienie.

Żołnierze stanęli w równych szeregach gdy zjawił się Dyktator, za którym wleczono biedaka w samej płóciennej długiej koszuli. W zakrwawionych ustach zatknięto mu knebel – raczej by powstrzymać krwotok po wycięciu języka, niż by powstrzymać go przed wykrzyczeniem niewygodnych dla reszty słów.

Gdy koloniści spostrzegli wleczonego długowłosego blondyna – jako więźnia - od razu pojęli do czego będzie służyć konstrukcja, przed którą ich zgromadzono, jaki rodzaj egzekucji zamierzają wykonać oficjele, oraz za co wymierza się taką karę.

Na myśl o zdradzie większą część zgromadzonych ogarnęła zaduma, poruszenie, a już na pewno zalała cisza. Dalej roznosiły się szumy głosów niosących świeżo zrodzone plotki. Zapewne większość pomyślała, że skoro wyznaczono karę śmierci za zdradę żołnierską, to ten niegodziwiec musi być pewnego rodzaju kolaborantem współpracującym z ludźmi. Nie wielu przyszło do głowy, że to po prostu nieszczęśnik co zdecydował, że postanowi walczyć u boku elfie szlachty broniąc stolicy.

Dlatego między innymi wycięto mu język – by nie był w stanie wyrzucić z siebie niewygodnych obelg. Skoro chciał umrzeć w obronie tego w co wierzył, to chyba powinien mieć do tego prawo? – takie pytanie nie mogło nieść się w plotkach.

Egzekucja powinna być krótka, znacząca, formalna, bez żadnych ceregieli. Powinna przypomnieć zebranym, że działają jako jeden organizm kierujący się wspólnymi zasadami – każde od nich odstępstwo to w tak trudnych czasach jak obecne – choroba kończąca się pewną śmiercią. Jest prawo, obowiązek, powinność – przysięgnięcie, że będzie się żyć wobec nich jest święte… a Złote Groty takie przysięgi składały.

Młody elf prowadzony przez żołnierzy potykał się co jakiś czas. Uprzednio został okaleczony i pobity z praktycznych powodów – by tuż przed egzekucją nie wierzgał i nie miał sił by stawiać opór czy wyrywać się.

Wprowadzono go pod konstrukcję i w kilka chwil zawiązano mu węzły na nadgarstkach. Liny naprężono, a jego ramiona rozpostarły się między krawędziami wytrzymałej ramy.

Nie miał siły walczyć, był zbyt wyczerpany – pragnął by wszystko skończyło się jak najszybciej.

Uniesiono jego nogi. Kostki nieszczęśnika także przyozdobiły pętle rozpinając go między krawędziami ramy aż jęknął gdy żołnierze ciągnęli za liny.

Ostatnią pętlę założono na jego szyję – była druciana , przyczepiona do ramy na stałe, nie do żadnego z zestawów beczek.

Koloniści widząc to niemalże oniemieli w bezruchu, bez emocji, nie znając występku mężczyzny, ani mu nie współczuli, ani go nienawidzili. Jak zwierzęta wpatrywali się w naprężone ciało i wykrzywioną z bólu twarz. Jasne włosy skleiła krew, podobnie jak i prostą odzież. Odarto go ze zbroi, godności, prawa do obrony.

W świetle ustanowionych zasad był zdrajcą.

Galja skłoniła się witając Dyktatora, który nadal patrzył na nią w ten wrogi sposób, w jaki pożegnał ją zeszłej nocy. Zeszła z podestu teatralnie okazując szacunek generałowi.

Yallo Loimana zajął jej miejsce na podeście uciszając resztę zebranych uniesieniem dłoni.

Stanęła z boku nie chcąc spoglądać na egzekucję. Całość miała odbyć się bez przemów, bez sztucznej gadaniny o plamieniu honoru, o obowiązkach, o posłuszeństwie, o elfie chwale – jakby dla tych wygłodzonych, zastraszonych kilku tysięcy miało to jakiekolwiek znaczenie. Trzeba było symbolu – czystego, formalnego pokazu lojalności wobec wspólnych zasad. Co najważniejsze, nie należało dać im powodu, by podejrzewali czy to Galję, czy Dyktatora o osobiste pobudki, o emocjonalne zaangażowanie. Jej podwładni mieli sobie pomyśleć, że ten mężczyzna zostaje skazany za to, że złamał regułę służącą ich bezpieczeństwu, a nie dlatego, że postanowił się przyłączyć do jej wroga – reprezentanta kolonialnej opozycji.

Dyktator w zwykłej żołnierskiej skórzanej zbroi zmierzył zebranych chłodnym wzrokiem, rozwinął zwój z zapisanymi imieniem, nazwiskiem mężczyzny, oraz informacjami dotyczącymi wykroczenia.

Nabrał powietrza w płuca.

Młody elf jęczał i skamlał czując jak cienki drut wrzyna się w szyję.

-Meallan Muaro, syn Blaira. – Przeczytał Dyktator najbardziej formalnym tonem jaki potrafił z siebie wykrzesać. – Za złamanie drugiego paragrafu Kodeksu Arbitrów, to jest zdradę poprzez wypowiedzenie posłuszeństwa przełożonym będącym reprezentantami suwerennej wspólnoty obywatelskiej Kolonii w sytuacji kryzysowej, za opuszczenie wyznaczonego stanowiska, oraz podjętych postanowień, za złamanie ślubów złożonych przed kapłankami, obywatelami, prezydium generalskim, panią lasów, skazany zostaje na śmierć przez rozczłonkowanie.

Gdy skończył odwrócił głowę w kierunku swych żołnierzy czekających przy konstrukcji z wpiętym weń nieszczęśnikiem.

Lud milczał… Spoglądali to raz na wodza, to na skazańca. Większość z kolonistów już się spakowała, czekali tylko na rozkaz do wymarszu. Namioty, śpiwory, garnki i patelnie – wszystko na plecach. Ubrani byli w to co akurat wygodne w podróży choć znalazły się osoby w bardziej wyszukanych strojach. Ci wyższego pochodzenia – często wlokący ze sobą sługi – pragnęli za wszelką cenę zachować pozór pozycji jaką kiedyś piastowali, lub po prostu nie mieli się w co przebrać, uchodząc z domostw w tym co mieli na sobie.

Dyktator uniósł dłoń obserwowaną przez tysiące oczu.

Żołnierze wyciągnęli swe miecze układając je przy ramionach nieszczęśnika oraz przy jego pachwinach.

Nacięli skórę oraz mięśnie, głęboko – aż do kości, tak by to na stawach skazańca spoczął ciężar naprężenia.

Szarak obserwujący zajście z niedalekich zarośli czmychnął co sił, gdy donośny ryk pełen bólu przedarł się przez knebel!

Mężczyzna odrzucił głowę w tył, a jego ciało przeszyły dreszcze! Drżał, kręcił się, jęczał próbując wykrzesać błagalną prośbę o skrócenie męki – nic z tego.

Ziemia szybko wchłonęła krew, przesiąkła nią…

Długouche postacie wzdychały zabierając dzieci byle dalej od okropnego widoku, zakrywając im oczy. Kilka kobiet jęknęło, ktoś pisnął ze strachu, a może z obrzydzenia. Większość mężczyzn patrzyło z odrazą, inni w szoku nie mogąc pojąć jak ktoś mógł zdradzić – szczególnie zważając na to co się działo w ostatnich tygodniach. Część mężczyzn spoglądało nienawistnie – jeśli zdradził, a wszakże reguły były jasne i czytelne - to na los swój zasłużył.

Yallo Loimana groźnie zmarszczył brwi i machnął dłonią.

Żołnierze stojący przy zapadniach pociągnęli za dźwignie, pozwalając by cztery zestawy obładowanych ciężarami beczek szarpnęły za liny.

Chrupnęły kości… korpus zawisł na drucie w czerwonej chmurze – na krótką chwilę.

Stalowa „nić” przeszła przez miękką szyję jak przez masło.

Korpus wraz z głową plusną w kałużę krwi… ręce i nogi zwisał na linach huśtając bezwładnie, brocząc posoką.

Już po wszystkim.

Kilka osób rozpłakało się w tłumie. Czuli się zrezygnowani – tacy bezsilni, osaczeni przez czasy, w których ich krajanie zdradzają, a przecież tak niewielu zostało. Zaledwie kilka tysięcy z dumnej niegdyś kolonii.

-Z tego miejsca – wznowił Dyktator kładąc dłoń na rękojeści miecza – oświadczam, że każdorazowa odmowa wykonania rozkazu naczelnych władz kolonii, lub zejście z posterunku spotka się z podobną surowością.

Wszyscy milczeli jak zaklęci. Wpatrywali się w dyktatora oraz jego gotowych do działania żołnierzy.

-To wszystko – stanowczy głos mężczyzny niósł się przez polanę – na krew, słońce i raj złoty, czynić nam przystaje dla wspólnego dobra, oraz bezpieczeństwa… naszej społeczności.

Arcykapłanka uśmiechnęła się do siebie i postawiła stopę na schodku, chcąc zająć miejsce tak szybko jak tylko Dyktator skończy, by dorzucić swoje słowa i wzmóc efekt wystąpienia generała.

-I dla wspólnego dobra – dodał Yallo rzucając jej krótkie spojrzenie przez ramię – rozkazuję aresztować Galję Mjatar, umieszczając ją pod dozorem magistratorskim.

Skinął głową na swoich żołnierzy, a ci bezzwłoczne podbiegli do zszokowanej Arcykapłanki, która najwyraźniej tego nie przewidziała. Zastygła w bezruchu z szeroko rozwartymi oczyma i lekko rozchylonymi wargami.

Żołnierze pamiętali o jej pozycji, okazując jej tyle szacunku ile mogli. Chwycili ją za ramiona, delikatnie – raczej by przypomnieć, że jest aresztowana, nie zaś targać nią dla pokazu. Spojrzała w oczy jednego z grotów… nie wydawała się tak poważna i upiornie władcza, szczególnie, że jej młoda twarz zalana grymasem szoku, wyglądała bardziej na niewinną i naiwną.

Wciąż nie rozumiała co się dzieje.

Czwórka żołnierzy odprowadziła ją grzecznie ku kolumnie grotów czekającej odrobinę dalej.

Jej kapłanki będące świadkami całego zajścia, nie wiedziały jak zareagować. Z początku pragnęły napomnieć groty, lub samego Dyktatora – lecz w tej samej chwili zdawały sobie sprawę, że przecież Galja była personą wymuszającą na grotach posłuszeństwo.

Szmery i szepty niosły się przez zgromadzone masy – informacje przekazywane od ucha do ucha wzbudziły niemałe kontrowersje oraz strach.

Nikt nie śmiał podnieść ręki na Galję… nikt… nigdy…

On co prawda nie podniósł, ale żeby aresztować arcykapłankę? Osobę niemal świętą?

Tłum wzburzył się zajściem. Kilka gniewnych okrzyków poszybowało w kierunku mężczyzny na podeście, ten zaś spojrzał na ludzi gniewnie rubinowymi oczami. Kapłanki pomagające ludowi, rozpuszczone w tysiącach cywili podjudzały do działania niewygodnymi komentarzami karygodnego zachowania Dyktatora. Pytały: Jak tak można? Co się z nim stało? Cóż go opętało?

Ich bracia i siostry wspierały młode damy na duchu, całując dłonie, dodając otuchy.

-Jak śmiesz? – spytała któraś z kobiet.

Dyktator złowrogo skrzyżował ramiona na piersi.

-Batalion! – Krzyknął, a mężczyźni za jego plecami ustawili się w równą ławę.

Żołnierze dobyli łuków, nasadzili strzały na cięciwy i złowrogo unieśli łuki mierząc w niebiosa.

Przed Dyktatorem także zaroiło się od wojska. Ci wyciągnęli miecze mierząc nimi w pierwszą linię ich własnych długouchych krajan.

Tłum – choć liczył sobie tysiące – nagle ucichł. To nie przelewki, mierzono do nich z broni.

-Według osiemnastego paragrafu Kodeksu Arbitrów, w sytuacjach kryzysowych na ustawowo określony termin, prezydium kapłanek desygnuje Dyktatora, któremu oddawana jest pełnia władz nad koloniami. – Oświadczył stanowczo. - Ktoś chce wnieść sprzeciw w stosunku do powszechnie obowiązującego prawa?

Milczeli. Milczeli jak zaklęci.

-Idziemy w stronę Juanan. Tam kobiety, dzieci oraz niezdolni do walki zostaną osadzeni na pokładach okrętów i oddelegowani do ojczyzny. Kolonie będą ewakuowane, a to znaczy, że instytucja kapłanek traci zarówno swoją pozycję jak i przewidzianą prawnie władzę. W chwili wejścia na pokład – każdy z was przestaje być obywatelem Kolonii, a na powrót staje się obywatelem Złotego Imperium. Albo się podporządkujecie i pójdziecie z nami po dobroci, albo… - Westchnął wskazując na lasy, na południe w stronę Deirunu. – Droga wolna.

Nie musiał już nic dodawać.

***

Mapa "Starego Państwa"

2008-06-19T10:41:00.000-07:00

Stare Państwo

Kreator i matematyczne kroniki

2008-06-18T17:00:00.000-07:00

Kreator i matematyczne kroniki

Grupa odizolowanych od reszty świata istot, wysoce w nauce rozwinięta, nazywające się po prostu „Cywilizacją” przed wieloma laty w podziemnych schronach odkryła skarb, o którym trudno nie wspomnieć.

A skąd wzięła się Cywilizacja? – To powinno być pytanie postawione na początku.

Otóż istnieje w dalekim świecie taka pustynie, na której życie niemalże istnieć nie może. Fronty atmosferyczne bezustannie spychają nad te wysuszone lądy grube, czarne pokrywy chmur – lecz nie zwykłych obłoków. Chmury te pełne trujących gazów, toksycznych substancji wypełniają powietrze żrącymi płuca związkami, kwasami, szklanym pyłem, lotnymi tlenkami.

Gdy ludzie osiedlali się na jednym z kontynentów, kilka plemion (z nieznanych przyczyn) zostało zmuszonych do dalekiej emigracji w nieprzyjemne terytoria.

Jakimś cudem ci ludzie przetrwali na pustyni, co nie udawało się wielu przyszłym podróżnikom – śmiałym odkrywcom.

W otoczeniu toksycznego środowiska poddali się różnym transformacjom, żyjąc pod ziemią i odżywiając się skalnymi naroślami, oraz swymi zmarłymi.

Surowe warunki zmusiły ich do zwarcia szeregów i silnej, wspólnej pracy na rzecz przetrwania. By przeżyć, musieli wymyślać sposoby na pozyskiwanie czystej wody, na hodowlę trzody, na pozyskiwanie żywności, czy w końcu na wykorzystywanie „rzeczy” znalezionych w piasku do przetrwania. Wszystkie te czynniki przyspieszyły rozwój techniczny społeczności. Tysiące lat obcowania z niebezpiecznymi substancjami nie tylko wyrobiły w nich odporność ale i niespotykane u innych ras cechy. Kiedy inne cywilizacje dopiero nauczyły się topić brąz, ta Cywilizacja zajmowała się zaawansowaną metalurgią.

Jednakże! Żaden postęp nie nastąpiłby, gdyby nie znaleźli schronienia w pewnym szczególnym miejscu.

Daleko bowiem, w głębi trującej pustyni z powierzchni ziemi wyrastają pnące się ponad chmury tajemnicze… cylindry. Szerokie na tyle, że gdy przy nich stanąć i spojrzeć na boki, zdają się być płaską ścianą. Wewnątrz były puste – jak kominy – czerpiąc świeże, nieskażone powietrze z niebosiężnych pułapów.

Wewnątrz „czarnych kominów” połączonych głębokimi podziemnymi kondygnacjami i komorami Cywilizacja zbudowała swe miasta.

Jak się okazało, ktoś umieścił te monumentalne konstrukcje pod piaskami pustyni nie bez powodu – jedna z hipotez głosi, że tylko ktoś kto dzięki inteligencji potrafi przeżyć w takim środowisku i rozwinąć się, będzie potrafił zrozumieć to, co ukryto w najgłębszych komorach.

Tam Cywilizacja odkryła setki tysięcy płyt wykonanych z nieznanego materiału - niezwykle trwałego, odpornego na wszelkie zniszczenia jakie mogłyby pojawić się z czasem. W płytach szerokich i wysokich na wiele metrów wybito ciągi równych otworów (mniejszych i większych) umiejscowionych w równych rzędach. Przez długie lata myśliciele pustynnego ludu zastanawiali się nad ich znaczeniem nie mogąc dociec zastosowania.

***

Język nauki

Próbowano przebadać wszelkie możliwe kombinacje, dopasować zestawy otworów do mechanizmów znalezionych w tytanicznych wieżach lecz wysiłki spełzły na niczym, aż pewnego dnia jeden z zasłużonych dla Cywilizacji matematyków rozwiązał zagadkę.

Mniejszym otworom przypisał wartość ujemną, większym – dodatnią, reprezentując je na zasadzie zer i jedynek - najprostszego z kodów. Oczywiste było, że ktokolwiek zostawił „tablice” nie użył swojego języka – którego pewne i tak nikt by nie odgadł z racji różnic rozwojowych i kulturowych. Użyto języka matematyki – uniwersalnego kodu językowego, który zrozumie każda zaawansowana intelektualnie forma życia.

Pierwsze z tablic przedstawiały kody tłumaczące zasady przyjmowane w matematyce użytkownika, który posługiwał się naprzemiennie systemem szesnastkowym oraz dziesiętnym. Rozszyfrowanie tych informacji pomogło stworzyć pierwsze mapy znaczeniowe – układy współrzędnych pomagające opisać geometryczne formy, przypisać konkretne znaki liczbowe kołom, kwadratom, trójkątom, rombom, liniom prostym, krzywym, odcinkom, parabolom, a także figurom przestrzennym.

Po uzyskaniu podstawowych kodów służących opisaniu świata oraz jego właściwości, naukowcy Cywilizacji – specjalnie szkoleni szyfranci – przeszli do poznawania właściwości składników chemicznych oraz praw fizyki i związanych z nimi teorii.

Uzyskanie pełnego opisu substancjalnego świata zajęło Cywilizacji blisko trzy wieki: wyróżniono rodzaje organizmów komórkowych, ich składy, procesy by stopniowo przechodzić coraz wyże, do złożonych procesów i złożonych istot.

Jednym z najważniejszych etapów było odszyfrowanie kodu… jak go następnie nazwano – „Kodem Funkcji”.

Używając prostych zestawów znaczeń – przykładowo: osoba, rzecz, wektor od rzeczy w kierunku drugiej osoby – określono „Oddawanie”. W przeciwny sposób określono „Przyjmowanie”. Tą drogą opisano relacje zysk/strata, przyrost/spadek, niski/wysoki, potrzebujący/zaspokojony, oraz tysiące innych znaczeń.

Tablice ponadto zawierały wskazówki jak otworzyć kolejne pomieszczenia podziemnego kompleksu, gdzie umieszczono tysiące perforowanych płyt – zapewne po to by upewnić się, że „czytelnik” wie dostatecznie dużo, by przejść dalej i nie zrobić sobie krzywdy wiedzą zbyt wielkiej wagi.

***

Kreator

Na kolejnym z poziomów, nareszcie przedstawił się autor matematycznego słownika, opisując się kilkoma przymiotami: posiadający wiedzę, tworzący, przybysz, odkrywca, ciekawski, budujący, naprawiający.

Naukowcy Cywilizacji nazwali go w skrócie Kreatorem. Imię widocznie pozostało nieistotne.

Kreator rozpoczął inwokację przygotowującą swych odbiorców naprawdę o tym jak wyglądał świat i co zostało zrobione by go naprawić. W kolejnych komorach oddzielonych od reszty zamaskowanymi włazami nie do otwarcia siła, według chronologicznego porządku ułożył swą kronikę – najstarszą księgę znaną światu – spisaną za pomocą liczb.

***

Kronika matematyczna

Według pierwszych tablic planeta niegdyś żywa wymarła w wielkim kataklizmie. Wszystkie stworzenia, to co żywe, zielone i piękne pochłonął dym, ogień i trucizna w gorejącym powietrzu. Planeta stała się kulą ognia i płynnej skały – czerwoną jak samo słońce. Ci, którzy zdołali zeń zbiec przed katastrofą (w niejasny nawet dla Cywilizacji sposób) uciekli w przeróżne zakamarki rzeczywistości chowając się przed wspomnieniami na długie ery wygnania.

Planeta stygła i po eonie wychładzania zamieniła się w zmarzniętą skorupę szaro-czarnej skały. Kreator sam nie pamiętał co było przyczyną tragedii, to co wiedział sam zachował z antycznych podań – podobnież z czasów gdy jego rasa wyglądała zupełnie inaczej, niż po milionach lat ewolucji.

Naukowcom Cywilizacji do głów nie mogło wejść, jak długo może istnieć taki intelektualny konstrukt, jak ta społeczność uciekinierów.

Kreator był przedstawicielem tej społeczności – tak zaawansowanej w nauce, że udało im się wyprzeć umieranie, a nawet potrzebę używania ciał – cokolwiek miało to znaczyć. Kreator za czasów swego zaistnienia obracał się w morzu danych, informacji o starodawnych dziejach przekazywanych już nie tylko za pomocą misteryjnie utkanych maszyn, ale i kolektywnej jaźni – jak wywnioskowali szyfranci z zestawień znaczeń: umysł, pamięć, obrazy, wspólnota, więź, pobieranie, zysk, jednostka.

Istoty Jemu Podobne „naprawiły” i przystosowały do życia wiele światów we wszech-rzeczywistości, by w końcu powrócić do tego świata, z którego uciekli.

Znali tajniki przetwarzania światów, lecz brakowało tu jednego czynnika, jednego pierwiastka, które Jemu Podobni musieli zwieść ze sobą z różnych zakątków świata.

I w końcu przybyli z powrotem zrzucając na powierzchnię świata kolosalne ilości Trytanium – Ciężkiego Złota.

Za pośrednictwem tego… żywego metalu, Kreator obudził w zastygłej planecie ogień by stopić ją na nowo – uwolnić mieszaninę związków i gazów zebranych pod powierzchnią lecz tym razem samemu zająć się ich przemieszczaniem i przyspieszonym formowaniem. Tajemnicze Trytanium rozpuściło się w całej skorupie planety oraz w głębi jej wrzącego płaszcza, przesiąkając ją do cna. Za jego to pomocą śmiało manipulował najmniejszymi cząsteczkami, czyniąc to co uczynić powinny miliardy lat – w zaledwie kilka tysięcy.

Stworzył powierzchnię i okrył ją wodą, spowił powietrzem, obronił ozonem od piekącego słońca. Lądy zasiał zielenią i ustanowił nań życie według obrazów i danych kolektywu.

Te wydarzenia zbiegły się z wielkimi zmianami Jemu Podobnych – Kreator ze smutkiem bowiem stwierdził, że od lat nie powstał „nikt nowy”, jakby stracili motywację sposobność do rozmnażania, czy sens życia. Kreator zaś patrząc na swoje osiągnięcie odnalazł nowy cel i gdy Jemu Podobni przemijali, on postanowił przenieść swą jaźń w żywy metal – w niezliczone pokłady Ciężkiego Złota. Postanowił, że będzie bronił i strzegł tego co żyje pod jego opieką.

Lecz z czasem pochłaniała go apatia, zmęczenie i senność. Bojąc się, że rozmyje się w osamotnieniu lub prześpi własną zgubę, stworzył Kroniki – jako swe podziemne sanktuarium, zostawiając swój dorobek – we wciąż zamkniętych dla Cywilizacji komnatach – które nadal czekają na odkrycie.

Kroniki swe opisał szczegółowo, lecz nie sposób opowiedzieć co się w nich kryje od tak sobie, co najwyżej możliwe przedstawić w skrócie.

Od niemalże pierwszego dnia, do ostatniej tablicy kończącej się słowami: sen, stop.

Dzieło Bogów

2008-06-18T11:27:00.001-07:00

Dzieło Bogów

***

Różne kręgi kulturowe prawią od niepamiętnych czasów o ingerencji w świat nadprzyrodzonych mocy, potężnych duchów, czy w końcu tajemniczych bóstw.

W zasadzie każda rasa, a niegdyś nawet każda krainka, miała swój mały panteon bożków, którym oddawano cześć. Przeróżne typy bóstw: od bóstw łowów, domowych ognisk, opieki nad zmarłymi, lecznictwa, natury, po bóstwa miłości, porozumień, waśni, niezgody, żywiołów, płodności, a nawet bogów odpowiedzialnych za zjawiska atmosferyczne, nastroje, emocje, czy w końcu dobro i zło.

Czy ktoś te bóstwa widział?

Nie wiadomo. Nikt taki nie żyje, kto mógłby o nich opowiedzieć. Zachowały się baśnie, podania, skomplikowane rytuały i obrządki, pieśni, malunki, przekazy ustne i pisemne – kwieciste poematy. Mówiono nawet o osobach, które spotkały bogów! Och tak, ich imiona były popularne… tylko jakoś dziwnym trafem – nikt nie mógł tych ludzi znaleźć, każdy o nich słyszał, lecz nikt nie widział.

Od tysiącleci bogom przypisywano przeróżne zasługi, ot chociażby powodzenie w łowach, opady i związany z nimi urodzaj, zarazę wybuchającą w osadzie wrogiego szczepu, czy plemienia. Składano im w respekcie ofiary przez długie lata – ofiary ze zwierząt, z roślin, z pieczywa, placków, z miodów i win, z pojmanych wrogów, z kobiet, mężczyzn, dzieci, kryminalistów. Składano ofiary by przebłagać i prosić bogów o pomoc – o deszcze, o przepędzenie szarańczy, o ozdrowienie bliskich.

I jak to z prośbami do istot, których istnienia nie potrafimy potwierdzić – raz się prośby spełniały, a raz nie. Czasami deszcz przychodził, czasami przybywała susza, a kapłani spędzali długie lata próbując zrozumieć co poczynili źle, czy być może złożyli złą ofiarę, skoro bogowie nie chcą wysłuchać ich wołań.

Chociaż…

Jest w tej historii jeden tajemniczy wyjątek.

Niezależnie ilu było bogów, ile różnych kultów, wyznań, a potem kościołów, absolutnie wszędzie znany był jeden bóg występujący w mitach prawie wszystkich kultur, o dziwo nawet takich, które przez tysiące lat nie miały z sobą najmniejszego kontaktu.

Oj był taki bóg i różne miał imiona na tle dziejów, a tam gdzie był wspomniany zawsze pojawiał się podobny model mitu o powstaniu świata. Niekiedy tego boga traktowano z przymrużeniem oka, chociażby w barbarzyńskich plemionach, które stawiały jego imię z boku, tuż za tytanami wojny i rzezi… W innych zaś kulturach – jak choćby w kręgach ludzkich – jest uważany za najważniejszego boga – a nawet boga jedynego.

Zwą go „Adren” – słowo to rzekomo ze starego, wymarłego już języka, oznaczało funkcję/zawód, którego już się nie wykonuje, a który występował w tradycjach tak starych, że rzadko która biblioteka dysponuje na ich temat zapiskami.

Kiedy pierwotne ludy, szczepy i prymitywne koczownicze plemiona planowały długie podróże pytano się jednego ze starych przewodników gdzie wędrówkę zacząć, tak by uzyskać błogosławieństwo przodków, co najpierw należy zrobić przed podróżą, jakie rytuały odprawić, by podziękować ziemi za to, że ich gościła. Następnie pytano się drugiego przewodnika – tego co kawał świata zwiedził i dobrze znał tereny – gdzie mają się udać i jakie miejsce będzie najodpowiedniejsze na ponowne osiedlenie się. Kolejny był przewodnik co znał się na wspinaczkach, łowach, co znał w końcu plemię i wiedział ile może maszerować, ile potrzebują snu, czy jedzenia – ten wyznaczał najlepszą trasę między dwoma miejscami, tak by po drodze nie zabrakło im pożywienia, czy by nie wybyli zbyt daleko w niebezpieczne terytoria.

Adren – ostatni, czwarty z przewodników, najmądrzejszy ze wszystkich, spoglądał na wysiłek reszty krytycznym okiem bowiem znał się na każdym z trzech fachów – był duchowym przewodnikiem, znawcą krain i ojcem opiekunem w jednej osobie – on zatwierdzał co ustalili poprzednicy i za jego decyzją wszystko się działo.

Współcześnie zwany jest także „Szarym Panem”, „Panem Sądu”, „Ojcem Sprawiedliwym”. Dla niego nie istnieje ani dobro, ani zło. Jest kwintesencją podziału, granicy, szarej strefy między jednym a drugim biegunem.

Wedle mitu o powstaniu świata – najczęściej głoszonym w obecnym kościele ludzkim – Adren przyczynił się w największej mierze do tego by świat „był”, nie stał się, ale był – by istniał.

Legendy głoszą, że na początku w pustce „egzystował” martwy byt. Nie wiadomo niestety, co ów byt oznacza, prawdopodobnie jakieś istnienie, protoplastę, lub raczej – protoformę rzeczywistości.

Ku martwemu bytowi ściągnęli „Oni” – wedle legend nieokreślona dokładnie liczba świadomych istot (Być może setka, być może piątka… nie wiadomo.) Pośród nich był także Szary Pan – cieszący się wielkim respektem, choć nie pozycją lidera.

„Gdy ujrzeli martwość świata, wielki smutek wlał się w jednych, w innych zaś radość. Szary Pan spoglądał nadal, bez westchnienia.” - Wiadomo, że choć „Oni” byli potężni, to nie przepadali za sobą nawzajem. Część przybyszów zadowolona była ze świadectwa zniszczenia rzeczywistości, którą odnaleźli, zaś reszta opłakiwała wymarły świat. Teksty wspominają często o panujących niechęciach, kładąc duży nacisk na rolę Adrena, który pozwalał im się nienawidzić, lecz nigdy nie pozwolił by ani „zły” nie podniósł ręki na „dobrego”, ani „dobry” na złego, choćby w słusznej sprawie.

Nie wiadomo jaką konkretnie mocą dysponowali „Oni”. Rzecz jasna na umysły obecnych ludzi, to co dokonali starczyło by nazwać ich bogami.

A dokonali wiele!

Legendy powiadają, że „każdy dorzucił coś od siebie” – każde bóstwo przyniosło z sobą część zabraną z innego świata, tak by tchnąć życie w ten, by napędzić martwy byt.

W efekcie świat zapłonął, a stwardniałe lądy pękły by zalać się bulgocącymi masami płynnych skał. Bogowie starali się formować to co powstało – każdy na swoją modłę, lecz nic z tego nie wyszło – same spory i konflikty, nic z tego nie pasowało.

Jedynie Adren nic od siebie nie dodał - czekał spokojnie. W końcu przepędził swych kompanów i sam zajął się ustalaniem granic, rozdzielaniem zimna od ciepła, lądów od wody, ciężaru od lekkości. On wszystko ustabilizował i „rozdzielił granicami” – jak istnieje w przekazach – tak by przeciwności nigdy się nie mieszały. Nie zamroził świata, ani go nie rozgrzał do białości, miast tego pozwolił by każdy jego aspekt znalazł swoje prawdziwe jestestwo w środku – w złotym środku między skrajnościami.

Na końcu legend znajduje się jedynie adnotacja, że gdy odbudował martwy niegdyś byt i przywrócił mu oddech, na wzór tego co pamiętał zbudował na powierzchni istoty żywe, rośliny, zwierzęta, ludzi.

Na dobrą sprawę, nic więcej nie wiadomo na temat powstania świata. Tu poglądy różnych kultów i religii się rozbiegają – jedne mówią, że bogowie zeszli na powierzchnie by rządzić, inni (Jak ludzie) że bogowie się wynieśli, a jedynie ich patron pozostał, a jeszcze inni gloryfikują swoje bóstwo przeinaczając historię do własnych potrzeb.

Powstanie Świata

2008-06-18T09:57:00.000-07:00

Jak powstał świat?

Pytanie stare jak sam świat, nieprawdaż? A odpowiedź paradoksalnie jest prostsza niż mogłoby się wydawać najtęższym umysłom stąpającym po lądach wszystkich kontynentów. Niezależnie od rasy, kultury, czy rozwoju technologicznego istoty myślące zadają sobie to proste pytanie i nie dostrzegają odpowiedzi.

Jak zatem powstał świat?

Cóż… nie wiadomo…

Skoro nie możemy odpowiedzieć na to pytanie – nikt na dobrą sprawę nie potrafi, bez różnicy: czy to człek, czy elf, krasnolud, czy jakiś inny stwór – to szkoda tracić czas na bezowocne machanie językiem.

Ale! Wszyscy jak okiem sięgnąć w swej historii mieli przedstawicieli o… no – powiedzmy: bujnej wyobraźni.

Powszechnie uznawana mitologia stara się tłumaczyć ludom zamieszkującym ten konkretny świat z czego jest złożony, jakimi mechanizmami się rządzi, czym jest magia. Niegdyś mawiali, że to bogowie w gniewie gromy ciskają w czas burzy, teraz ci sami dogmatycy - poddając się nauce – doszukują się boskiej ingerencji w coraz to mniejszych ziarenkach rzeczywistości, rodząc kolejne mity i legendy.

Prawda jak zwykle leży gdzieś po środku, a wnioski – to jak świat mógł powstać, lub co miało wpływ na jego kształtowanie – należy wyciągnąć samemu, a jednak niczego wyciągnąć się nie da bez uprzedniego zasięgnięcia informacji, bez stosownej wiedzy.

Dzieło Bogów – czyli mit o powstaniu świata wedle wierzeń ludzkich.

Wielka naukowa kronika Kreatora – czyli odkrycia bliższe prawdy.

Kierunki Świata Martwego i Żywego - czyli słów kilka o "Sferofizyce".

Czym jest Ciężkie Złoto? – czyli cała prawda o Trytanium.

Atomizm emocjonalny - czyli konstrukty umysłowe.

Natężenie i Polaryzacja - czyli oddziaływanie Trytaniczne.

Lore - Czyli świata zaplecze.

2008-06-18T09:10:00.001-07:00

Poniżej zamieszczam wszelkie dodatkowe materiały związane ze światem powieści. Nadmienić pragnę, że niektóre – szczególnie opatrzone znacznikiem [Spoil] – są stare i jak widać bez korekty. Szczególnie rasy, oraz Geografia Powieści, były przygotowane do formowego wydania sesji RPG. Zmuszony byłem sporządzić je dla graczy i jak widać kilka szczególików uległo zmianie.

Oczywiście polecam przejrzeć, jeśli kogoś interesują ciekawostki związane ze światem:

***

Świat Generalnie:

Powstanie Świata

Geografia Powieści [Spoil]

Rasy, ważne frakcje, oraz wierzenia [Spoil]

***

Historia i Kultura:

Hymn Deirunu

Poczty władców Starego Państwa

Język Azariański

Jednostki miar w Starym Państwie

***

Mapy:

Mapa "Starego Państwa"

Mapa Kolonii

2008-06-18T08:37:00.000-07:00

Coraz więcej akcji dzieje się na terenie Kolonii. Postanowiłem zatem sporządzić uzupełnienie do poprzedniej mapy. Poniżej przedstawione są tereny Lasów Dolfe Eldarionu z wyszczególnionymi najważniejszymi miejscowościami. Droga na południe prowadzi do Deirunu. Od północy - lasy zamyka Dzicz. Przedstawiłem także umiejscowienie obozu uchodźców, opisywanego w Rozdziale Trzecim - Godzina Zająca.

Rozdział III - Godzina Zająca cz.7

2008-06-08T14:28:00.000-07:00

***

Południowe kresy Deirunu, półtora dnia jazdy od miasta Platzjagger. Terytorium między czterema znacznymi wzgórzami: Świętego Wacława, Świętego Anzelma, Czerwonego Dnia, oraz Młyna.

Cztery wzgórza leżały nieopodal najbardziej znienawidzonych przez żołnierzy, a za razem sławnych w kronikach historii, bagien. Rozległe trzęsawiska stanowiły naturalną granicę między Deirunem, a Vianem temperując zapędy obojga sąsiadów. Znane ze swej zmienności stanowiły nie lada zasadzki dla maszerujących żołnierzy. Przesmyk Lurejski między górami Jagarskimi i pasmem szczytów Per’eonu. Przesmyk zwany także Krwawymi Wrotami.

Jedynie na zimę bagna zamarzały pozwalając bezpiecznie przejść żołnierzom na drugą stronę. Najbliżej brzegu bagnistych rozlewisk znajdowało się wzgórze zwane Młynem – z racji swego strategicznego znaczenia to o nie toczono najcięższe boje. Przy skalistym wybrzeżu, nieopodal morza, a tuż nad klifami wznosiło się wzgórze Czerwonego Dnia, po przeciwnej stronie zaś wzgórze Świętego Wacława – misjonarza bojownika, który wedle legendy pojawiał się z odsieczą zmieniając losy bitw. Ostatnie ze wzgórz zamykało strategiczną stawkę. Było najwyższe i strome, gwarantowało wojownikom bezpieczny odwrót. Stąd nazwano je na cześć Anzelma, patrona płatnerzy. Między tymi wzgórzami zaś, rozciągał się niezalesiony obszar. Szeroki na tyle by pomieścić sporych rozmiarów armię, lub schować bezpiecznie kilka miast. Środkiem biegła skromna rzeczka przecinając terytorium i dostarczając wody do chronionej strefy.

Na wzgórzach ustawiono strażnice oraz liczne posterunki tak by żołnierze chroniący rewiru mieli dobry wgląd w otaczające ich zielone polany, wypatrując czy szpiedzy lub nieproszeni ciekawscy chłopi nie zakradają się przypadkiem do zamkniętego poligonu. Między wzgórzami wzniesiono palisady, posterunki kontrolne, magazyny, oraz stajnie. Ten pokaźnych rozmiarów teren od wielu miesięcy służył Deiruńczykom jako pole testów nowej broni, oraz za pole manewrów unowocześnionych oddziałów. Testowano nowe doktryny, pracowano nad formacjami, szkolono oficerów do walki w nowych warunkach. Nikt nie wiedział skąd wzięła się niesamowita technologia, kto wdrożył produkcję cudownej broni. Po prostu pewnego dnia paladyni jak oparzeni zajęli mnóstwo warsztatów modernizując je za swoje pieniądze i za ogromną opłatą dotując rzemieślników by podwoili produkcję tej niezwykłej broni. Wszystko mieli gotowe, plany – egzemplarze wzorcowe, przepisy na wybuchający proch, oraz wiele innych zabawek. Zupełnie jakby spadły im z nieba. Większość ludzi zdążyła się dowiedzieć o samopałach, lecz te, w które miano wyposażyć nowoczesne oddziały piechoty wiele się różniły. Przede wszystkim skutecznością, celnością i czasem przeładowania. Pomyślano nawet, czy nie lepiej byłoby do nowo formowanych oddziałów wziąć starych weteranów, lecz bracia zakonni uzgodnili, że lepsi będą młodzi, krzepcy, wyrobieni ludzie, poddani żmudnemu szkoleniu. Dziwił fakt, że nie dostali żadnych pancerzy. Jak się okazało moc broni w połączeniu z nowymi taktykami sprawiła, że żadne pancerze nie były im potrzebne. Zamiast tego dostali plecaki z najpotrzebniejszym wyposażeniem. Nosili cały dobytek ze sobą, zupełnie inaczej niż było dotąd – czyli namioty wraz ze śpiworami i wszystkimi potrzebnymi rzeczami jechały na wozach. Nowi piechurzy byli znacznie bardziej mobilni, szybciej maszerowali, mniej się męczyli i zmiatali z powierzchni ziemi każdy cel jaki zbliżył się na odległość stu sztabli. Dostali eleganckie uniformy w barwach narodowych oraz bardzo wygodne, trwałe buty co okazało się być jednym z największych atutów. Dodatkowo każdy kto mógł zabrał ze sobą szablę, lub krótki miecz - popularny w Deirunie katzbalger. Kogo nie było stać na szablę, lub kto się nie wywodził ze szlachetnego rodu, ten otrzymywał broń ufundowaną przez zakon.

Szkolenia trwały dzień i noc. Gotowe, uformowane pułki skoszarowano w innych rejonach Deirunu, także odległych i odizolowanych od wścibskich oczu. Nową armię naturalnie zreformowano. Pułki podzielono na trzy szwadrony. Dwa strzelców w sile dwustu osiemdziesięciu ośmiu mężczyzn, oraz jeden pikinierów w sile pięciuset czterech żołnierzy. Nad wszystkim czuwali najwybitniejsi pułkownicy dotąd zarządzający kusznikami, naturalnie poddani stosownemu przeszkoleniu. Każdy zaś szwadron złożony z czterech kompanii – te pod dowództwami kapitanów. Każda z kompanii składała się zaś z trzech kapralstw w sile dwudziestu czterech strzelców, lub czterdziestu dwóch pikinierów.

Dzięki temu jeden nowoczesny pułk stanowił nie zwykłą ścianę żelaza, ale mnóstwo mobilnych, zgranych formacji potrafiących samodzielnie działać, oskrzydlać wroga i prowadzić wojnę w zasadzie na własną rękę. Do wszystkiego dochodziło skromne zaplecze w liczbie kilku kapralstw stojących naprzemiennie na straży, warcie lub w rezerwie.

Słońce zachodziło, a na zadeptanych polanach wciąż trwały manewry.

Dobosze dumnie bili w werble, chorąży maszerowali razem z mężczyznami podążając za oficerami, którzy zdzierali gardła wykrzykując głośne rozkazy.

Młodzi żołnierze dźwigali na ramionach muszkiety maszerując w równych szeregach. Na głowach czarne trójrożne kapelusze obszyte białymi nićmi, na ramionach zaś purpurowe kurtki odsłaniające kremowej barwy spodnie wnikające w wygodne wysokie czarne buty. Na czarnych pasach okalających piersi wisiały plecaki. Przy szerokich pasach każdego z nich – skórzana torba z amunicją, prochem, oraz czystym bandażem, z drugiej strony szable. Na krańcach długich muszkietów nasadzone groźne szpikulce – połyskujące bagnety.

Dobosze i chorąży byli uzbrojeni jedynie w swą broń przyboczną, podobnie jak oficer, któremu jednak oddano do dyspozycji dodatkowy samopał.

Wszyscy wyglądali niemal identycznie, co niezwykle podobało się wizytatorom, którzy właśnie przybyli na poligon. Ze wzniesienia, nieopodal sztabu obserwowali jak oddziały maszerują i wykonują polecenia swych przełożonych.

Jedna z kompanii właśnie ruszyła ćwiczyć z kukłami.

Chłopcy byli wyczerpani całym dniem na nogach, ale dowódcy nie pozwalali spocząć. Musieli unosić nogi równo w marszu, żadnemu nie wolno wystąpić przed kolegę, czy zostać w tyle. Jeśli któryś łamał tą zasadę i burzył szyk, wyławiano go, do plecaka dostawał dodatkową porcję kamieni i wysyłany był na długa przebieżkę. Musieli dumnie trzymać głowy uniesione, żadnego majtania się, żadnych rozmów, żadnego spoglądania za siebie. Póki dobosz bije w werbel póty będą stać jak słupy.

Obok swego szwadronu, na koniu dumnie siedział rotmistrz. Mężczyzna dobył szabli unosząc ją wysoko tak by wszyscy podoficerowie ją dostrzegli.

Unieśli dłonie, a dobosze kilka razy uderzyli w werble. Krótka chwila… cztery kompanie żołnierzy ustawionych w równych prostokątach podniosły z ziemi broń. Tylne szeregi ułożyły muszkiety na ramionach, wspierając kolby dłońmi, pierwszy rząd, chwycił broń oburącz nachylając błyszczących szpicy.

Mężczyzna siedzący na koniu wskazał na kapitana drugiej kompani. Ten zaś w odpowiedzi skinął głową i dobył swojej szabli unosząc ją wysoko.

-Kompania! Na przód, marsz! – Krzyknął i przeciął powietrze lśniącą klingą.

Dobosz stojący obok trzech równych podwójnych rzędów kapralstw składających się w szeroką formację zaczął wybijać miarowy, marszowy rytm, gdy tylko podoficerowie machnęli synchronicznie dłońmi.

Trzy dwurzędowe kapralstwa szerokie na dwunastu strzelców pomaszerowały zwartą ścianą przed siebie. Kapitan oparł szablę na ramieniu i ruszył z nimi. Młodzi żołnierze świetnie przyswoili nauki płynące z długich lekcji. Równo kroczyli, lewa noga potem prawa, dudniąc obcasami w co drugie uderzenie pałeczki dobosza.

Reszta szwadronu została za nimi, wyglądając jak mur, z którego wyjęto cegłę. Mieli do przemierzenia blisko dwieście szluk równego terenu. Po stu czterdziestu cel będzie w zasięgu rażenia.

Maszerowali przez zielone kępy. Chorąży dumnie niósł chorągiew kompani, przedstawiający godło narodowe Deirunu. – Rękę, z dłonią zaciśniętą w pięść, pod którą na skórze wyryto ranę w kształcie trój ramiennego krzyża. Wokół dłoni – zielony wieniec z numerem pułku. W jednym górnym narożniku – mniejszy numer kompanii, w przeciwnym – symbol dwóch skrzyżowanych muszkietów, oraz dwie belki oznaczające numer szwadronu.

Szli na spotkanie słomianym kukłom.

Dudnienie ich butów zlewało się z odgłosami marszu innych oddziałów trenujących na poligonie, na którym ćwiczyło blisko jedenaście pułków piechoty, oraz wiele formacji innych wojsk.

Wreszcie stanęli w pożądanej odległości od celu. Marsz nie był zbyt szybki, ale nie wyczerpywał ani nie zachciewał formacją co było bardzo ważne. Dawał ponadto czas na obserwacje terenu, a w przypadku ataku wroga na szybkie przegrupowanie się i reakcję.

-Kompania! Stój! – Wrzasnął srogi mężczyzna unosząc szablę w powietrze, a jego żołnierze wlepiając beznamiętne spojrzenia w las kukieł uderzyli butami o ziemię i ucichli trzymając broń opartą o ramiona.

-Do salwy! – Warknął groźnie, a pierwszy rząd jednego kapralstwa przyklękną bezzwłocznie.

-Cel!

Dwudziestu czterech mężczyzn uniosło broń przyciskając kolbę do ramienia, oparłszy nań policzek, gdy tylko kciuki odciągnęły kurki. Każdy mierzył w najbliższy cel przed sobą. Lufy wycelowane w okrytą kukłami polanę zwiastowały co ma nadejść. Dwa kolejne kapralstwa za plecami kolegów z pierwszych rzędów czekały na swoją kolej jak kamienne pomniki nie ruszając się z miejsca.

-Pal! – Ryknął ochryple kapitan, a powietrzem targnęły gromy, ogień i ołów.

Przed kompanią rozwinął się wysoki żagiel białego dymu wydęty przez zbiegający ze wzgórz wiatr. Odległość między plującymi śmiercią lufami, a celem przecięły ze świstem niewidzialne pociski. Pole trawy i słomianych ludzi skąpało się w wybuchających gejzerach ziemi, korzeni, liści, kurzu i piachu! Niektóre z razów urwały sztucznym przeciwnikom ramiona lub nogi, inne rozerwały boki, wzbijając w powietrze kawałeczki słomianych ciał… jak gdyby ktoś rozrzucił w powietrzu postrzępione niewieście blond pukle.

-Drugi! – Warknął dowódca, a podoficer dowodzony kolejnym kapralstwem popędził swych chłopców, prowadząc ich przed kolegów którzy właśnie wystrzelili.

Trzecie kapralstwo dołączyło doń, zamykając bezpiecznie braci z pierwszego w objęciach kolegów, tak by mogli spokojnie przeładować bez groźby zaskoczenia od frontu czy od tyłu. Kapral komenderował swoimi ludźmi, każąc im stanąć bokiem do przeciwnika, oprzeć kolby o ziemię. Wyciągnęli papierowe pakunki z kulą i prochem. Odgryźli końcówkę spluwając nią na ziemię. Na komendę wsypali zawartość do lufy. Kapral nakazał wyciągnąć pręty, którymi ubili ładunki. Kiedy skończyli pozostało podsypać odrobinę prochu na panewkę, zabezpieczyć ją, i już broń była gotowa do oddania kolejnego strzału. Wtedy ponownie odwrócili się twarzami w kierunku słomianego wroga i unieśli broń wspierając lufy o ramiona. Proces zajął dwie minuty. W tym czasie frontalne dwa rzędy spokojnie czekały na rozkaz mając potencjalne zagrożenie na oku.

-Do salwy!

Pierwszy rząd przyklęknął grzecznie.

-Cel!

Kolby do ramion, lufy w cel.

-Ognia!

Pociągnęli za spusty uwalniając pełnię mocy. Najpierw ze szczękiem uderzyły kurki krzesząc potoki iskierek, a z panewek buchnęły małe obłoczki. W tej samej chwili muszkiety wymierzyły strzelcom potężne kopniaki. Ich ramiona drętwiały po całych dniach ćwiczeń, ale trzeba dalej… póki pułkownik nie zezwoli. Za każdym razem gdy ryknął kapitan, dobosz wygrał stosowny rytm.

Obwiała ich chmura bieli. Cele zaś – chmura wyrzuconej w powietrze ziemi.

-Na bagnety! – Krzyknął kapitan, a pierwszy rząd bezzwłocznie powstał.

Mężczyźni wystawili jedną stopę przed siebie, uginając kolana - przygarbili sylwetki. Broń chwycona oburącz, lśniące szpice przed siebie.

-Szarżą! – Dodał kapitan.

Jego ludzie wykonali rozkaz z wrzaskiem na ustach, zrywając się do dzikiego sprintu. Oficer razem z nimi, to samo chorąży. Tylko dobosz podreptał powoli.

Biegli co sił w nogach, z racji lekkiego ekwipunku przyszło im to z łatwością. Dopadli słomianych kukieł i zaczęli je bezlitośnie dźgać bagnetami. Taki był właściwy cel. – Podejść na pewien dystans i razić salwami, które w jednej sekundzie wyrzynały połowę oddziału wroga. Owszem… na wojnie bywało i tak, że na polu bitwy ponad połowa chorągwi padała w rzeźnickim zamieszaniu, ale nigdy na raz i to w ciągu jednej krótkiej chwili trwającej tyle co mrugnięcie oka. Gdy wróg odczuje taką stratę nie nawiązawszy jeszcze walki, zostanie zdruzgotany. A kule śmiało przechodziły przez większość znanych pancerzy. Z racji tego, że strzelcy sami ich nie mieli, byli o wiele szybsi i tak bardzo się nie męczyli co znaczyło, że potrafią się żywo wycofać w bezpieczne miejsce, zanim banda odzianych w kolczugi wojów ich dopadnie, lub dogonić oszołomionego, czy panikującego wroga i przekłuć go bagnetami.

Z drewnianej, dwupiętrowej budowli na jednym ze wzgórz będącej siedzibą oficerów, z jednego z wielu tarasów niezwykli goście przyglądali się całemu polu działań. Patrzyli jak w oddali armaty rozłupują makiety celów, jak kule odbijają się lub grzęzną testowane na pasach zróżnicowanego podłoża. Bliżej zaś konni strzelcy ćwiczyli walkę podjazdową, gnając prędko nieopancerzeni na sztucznego wroga, oddając celne salwy by wkrótce po tym błyskawicznie się wycofać. Gdzie indziej smukłe konie oswajano z odgłosami nowoczesnej wojny. Odrobinę dalej kilkanaście pól z makietami, przy których ćwiczyły całe pułki piechurów. Jedni zwykłe strzelanie, inni kontrmarsz tyralierą, jeszcze inni szturm w trudnym terenie z przeszkodami, przeprawę przez rzekę. Na wydeptanych piaszczystych placach, żołnierze sprawdzali swe umiejętności w zmienianiu formacji. Rozbijali ściany, spajali się w nie na nowo, przepoczwarzali w długą marszową kolumnę, czy po prostu zmieniali kierunki marszu na komendę, próbując zbliżyć się do synchronicznej perfekcji.

Jeden z pułków zakończył ćwiczenia. Masa żołnierzy spoiła się w długą dżdżownicę kolumn kompanii i pomaszerowała za swymi oficerami w kierunku pól namiotowych mijając przy tym sztab.

Z tarasu spoglądali stosunkowo młodzi, dumni oficerowie w podobnych mundurach. Lepiej zdobionych, z bardziej wykwintnymi trójrożnymi czapkami. Pomiędzy nimi stał wąsal w mrocznym stroju, na głowie zaś miał kapelusz z wysokim rondem. Łypał groźnie po zgromadzonych, choć i z lekkim uśmieszkiem na twarzy, zadowolony z tego co tu zobaczył.

-To faktycznie imponujące. – Rzekł chrapliwym głosem śmiejąc się cicho.

Na taras wystąpił oficer wręczając jednemu z mężczyzn dokument. Ten przejrzał treść i skinął głową posłańcowi, by mógł już odejść.

-Kolejny pułk gotowy do odbioru. – Powiedział mundurowy, składając lunetę przez którą obserwował poligon i zatyknął ją za pas.

-Wspaniale. Czy te tutaj… - wąsal machnął ręką ogarniając gestem cały poligon – to wszystko?

-O to pytajcie brata Wilhelma. – Spokojnie rzekł blondyn w mundurze, na co przybysz zaśmiał się cicho pod nosem.

-Dobra odpowiedź…

-To wszystko, komisarzu inspektorze? – Oficer był wyraźnie znudzony gierkami wywiadowca, który dręczył go od samego rana.

Trębacz wyległ przed budynek, w którym trwało niemałe zamieszanie związane z nową papierkową robotą. Może i księgowanie okazało się być bardziej skomplikowane niż się tego spodziewali niektórzy z nowych sztabowych żołnierzy, choć nie narzekali. Zaplecze było bezpieczne, a i koordynacja armią łatwiejsza gdy wodzowie widzieli wszystkie dane w statystykach i liczbach.

Trębacz stanął na baczność i wygrał kilka wysokich dźwięków.

W kilka chwil trębacze w pułkach przekazali melodię dalej, dając znać, że czas kończyć ćwiczenia.

***

Faktycznie zrobiło się chłodno jak mówił. Bryza mroziła policzki. Gdyby nie to ciepłe futro pewnie czułaby dreszcze. Siedziała sobie na kocu. Słońce zaszło i piasek szybko wystygł. Nad atramentowymi wodami unosiła się jeszcze pomarańczowa łuna. Niektórzy żołnierze, którzy dla zabawy popływali sobie w wodzie, teraz zebrali się do namiotów by wypocząć przed kolejnym dniem.

Wtuliła nos w futro wdychając chłodne powietrze. Uderzyła ją lekka woń ekskluzywnych pachnideł jaką odzienie przesiąkło. Jakże dawno nie używała kosmetyków. Do dyspozycji miała tylko to co sama utarła z ziół jakie pozwalali zebrać jej magowie. Te perfumy zatopione w futrze jeszcze nie zdążyły całkowicie zwietrzeć… Być może dlatego, że Otton trzymał kufer szczelnie zamknięty. Dziwne… Jakby spodziewał się czyjegoś przybycia i oddania bagażu.

Przymknęła oko. Poprawiła opaskę i pogładziła opuszkiem palca bliznę od poparzenia.

-Wina? – Spytał głos zza jej pleców.

Obróciła się i spostrzegła, że Otton stoi tuż za nią trzymając dwa kielichy. Tak się zamyśliła, że w całym szumie fal i liści drzew nie usłyszała jego kroków.

Patrzył tymi koszmarnymi ślepiami przed siebie. Blada zmęczona twarz w przyjemnym półmroku nie wydawała się aż tak straszna. Zmienił odzienie. Skutecznie okrywała go ciemnozielona gruba peleryna spięta pod szyją kilkoma złotymi guzikami. Wychylając spod niej ręce wyeksponował grubą podbitą czarnym niedźwiedzim futrem długą za kolana kurtę, w kolorze peleryny, obszytą gęstym, złotym szamerunkiem. Czarne spodnie wpadały w brązowe buty o wysokich cholewach.

Skinęła mu w podzięce głową i odebrała kielich.

-Można? – Spytał się patrząc na niezajęty skrawek koca.

Prośba odrobinę ją zszokowała, ale oczywiście usunęła się i zaprosiła go grzecznym gestem dłoni.

Usiadł obok niej, wyciągając jedną nogę, drugą zaś podciągając do siebie, by wesprzeć nań ramię z kielichem.

Siedzieli tak obok siebie. On wpatrzony w morski bezkres, ona zaś w niego. Zupełnie zdumiona, osłupiała, zaskoczona jego zachowaniem. Myślała sobie nawet, że to nie paladyn, że to jakiś duch, który ją nawiedza i że gdyby próbowała go dotknąć, rozwiałby się.

Upił odrobinę wina nie spuszczając mętnego spojrzenia z ciemniejącego horyzontu.

Wróżbitka przestała się nań gapić. Wlepiła wzrok tam gdzie i on… potem w niebo zroszone gwiazdami budzącymi się do życia.

-Kiedyś bym powiedział, że jest tu pięknie. – Sapnął.

A potem między nimi nastała cisza.

Długa cisza. Siedział tak obok niej, myśląc, zastanawiając się… a może wyłączył umysł? Helevi pomyślała, że skamieniał, że chłodna bryza zamroziła go w tej pozie i już więcej się nie ruszy.

Patrzyła na gwiazdy. Po czasie coraz więcej świetlnych punkcików zapaliło się na nocnym niebie. Pomarańczowa łuna ustąpiła miejsca pozwalając by niebo spiło atramentową barwę z powierzchni morza jednając się przed ich oczyma – wielka zasłona mroku ciągnąca się od niebios, ku brzegowi plaży, huśtając na wietrze.

Chciała tu zasnąć.

Upiła odrobinę wina czując jak po kilku kolejnych długich chwilach rozgrzewa ją od środka.

Wtedy Otton opuścił wzrok i także trochę łyknął.

-A ci co ocaleją będą mówić, że przyszli ludzie z żądzą zabijania.

Spojrzała się nań pytająco odrobinę przestraszona tą nagłą pobudką bruneta.

-Deirun… Mój dom… - Westchnął ciężko. – Skalisty płaskowyż jak okiem sięgnąć… Jakby Pan upuścił na ziemię skalną płytę, przysypał odrobiną gleby i oddał nam we władanie. Rok w rok, skrzynie florenów dostajemy za ludzi ginących na obcych lądach. Rok w rok musimy oddelegować ogromną część naszych braci by robili za najemników. Większość nie wraca… A to wszystko tylko po to, by rok w rok kupować żywność od sąsiadów… kupować żelazo… tkaniny… ostatnio nawet drewno, bo lasy jak i zboża rosną u nas marnie… Bo i co my mamy? Kamień. – Zebrał garść piasku pozwalając by ten powoli przesypał się przez palce. – Tyle co ziaren na tej plaży tyle fortec Deirun zburzy, wzniesie, przebuduje, ulepszy… tyle katedr, donżonów, ratuszy, bastionów, pasm murów. Ot bogactwo... Rok w rok.

Przypatrywała się mu uważnie jedynym dużym błękitnym okiem, gdy spod połci peleryny wyciągnął czarne drewniane pudełeczko. Położył je na kocu między nimi i otworzył. Wewnątrz na miękkiej purpurowej wyściółce rządek ośmiu różnych orderów.

Wskazał pierwszy - srebrny na planie gwiazdy, z diamentem wprawionym w samo serce.

-Rodenholm, sześciuset poległych, trzy razy tyle rannych użytecznych ni w boju, ni w polu… lecz zwycięstwo.

Wskazał kolejny, czarny krzyż z okalającą go błękitną wstęgą, by zaraz potem wspomnieć o innych medalach.

-To za szturm na Sodrynę, tysiąc poległych, dwa i pół tysiąca rannych… wygrana. Ten za odsiecz Erluzką, następny za Dhumstadską rajtaradę, kolejny za Benkheimskie zwycięstwo… jest jeszcze i ten spod Linzen… za męstwo…

Spoglądał na nią tym ciężkim wzrokiem i choć było ciemno, po raz pierwszy widziała jak w tych martwych ślepiach tańczą iskry.

-Każda bitwa to poległych masa, synów tej ziemi, która ich urodziła, a zabrała inna… Za co? Byśmy mogli ludziom ziarno na zasiew zwieść od sąsiadów, byśmy mogli kupić surowca do przetopienia w stal, aby do warsztatów trafiły narzędzia, do szwalni materiały w tym i prosta wełna. A żeby na próżno pieniądz nie szedł, często klasztor musi produkty skupić, a na czym je zużyć jak nie na wojnie? Na jarmarku? Z klifu w dziką pianę cisnąć?

Znów wskazał na ordery nim zamknął szkatułkę.

-Nie z pychy je trzymam, lecz z pamięci… Dwadzieścia lat służby jak ci tutaj – machnął ręką w stronę obozowisk rozbitych za ich plecami. – Z tarczą i mieczem, w rdzewiejącym napierśniku, obcierającym hełmie, przetartych butach. W namiocie śpiąc i żrąc fasolę z chlebem, wodę pijąc tylko… Często dni wiele w błocie, pocie i smrodzie pod ryczącym gardłem jegerkomanda. – Zacisnął pięść, w którą spojrzał by wycedzić przez zęby. – I te dwadzieścia lat pięcia się w górę, te osiem sławetnych wypraw, ciężaru na barkach od kolczug i łatanych pancerzy, od przemokniętych dubletów, zamętu w oczach gdy kompania za kompanią padała, gdy rotę za rotą w piach wcierały końskie kopyta i gdy młodzi chłopcy z ojczystych ziem z uśmiechem na twarzach przybywali wierząc, że służba w imię klasztoru to najwyższa i bogu najbliższa zasługa. Ten ból co z mocą w uszy wpada kiedy kamraci giną rżnięci jak wieprze, a ty pamiętasz jak nocy uprzedniej z kubka stuknięciem wiwaty wznosiłeś, ot z tymi zuchami! I te dwadzieścia lat wiernej posługi, te osiem wypraw… za co?

Znów spojrzał na nią, nieco bardziej spokojny.

-Wiesz ile warta była moja służba przez te dwadzieścia lat zanim Wielki Komtur zwrócił na mnie uwagę? Zdajesz sobie sprawę, Helevi, jaka była wartość zasług jednego zwykłego żołnierza, mnie?

Potrząsnęła przecząco głową.

-Czterdzieści cztery tabuzy pszenicy.

Zapadła długa, nieprzyjemna cisza.

Słysząc słowa jakie z trudem z siebie wylał, a teraz popił winem, miała wrażenie, że zalała ją lodowata woda.

Uniósł pudełeczko i potrząsnął nim, a ordery dźwięcznie zadzwoniły.

-To chleb, który karmi nasze ziemie…

Schował pudełeczko i znów spojrzał w mrok, odchylając się nieco, wspierając sylwetkę na łokciu.

-Te lasy to płodne tereny, to złote kłosy na każde lato, to zamknięte w górach żelazo, nikiel, miedź. To kwitnący rzepak, słoneczniki, to pracujące całe doby tartaki. To wielka zmiana… - Mruknął i dokończył swą porcję wina połykając ją jednym haustem. – Życie twoich krajan to druga szala tej wagi. Albo my… albo wy…

Przytaknęła mu rozumiejąc, że podjął po prostu decyzję jaką podjąłby zapewne każdy.

-A mówię ci to, wróżbitko, jako osobie, nie zaś stronniczce.

Zrozumiała. Cała opowieść stała się dla niej czytelna w jednym momencie – kiedy chciał wstać. Chciał, lecz Helevi ujęła jego silną dłoń trzymającą kielich. Podzieliła się trunkiem obdarzając go skromnym grzecznym uśmiechem jaki na chwilę błysnął w kąciku jej ust. Odpowiedział tym samym, gdy tylko przelała odrobinę wina.

Zrozumiała… Jeśli paladyn będzie musiał wybierać, Deirun lub ona, wybierze z pewnością Deirun. To przynajmniej jasno postawiona zasada - fair. Równie jasno dał jej do zrozumienia, że dając świadectwo poświęcenia celom, którym poświęcał się on, wróżbitka zyskuje na wartości. Jeśli jej śmierć równać się będzie stracie klasztorów, brat Otton będzie ją chronił.

-Dziękuję… - Uśmiechnął się sztucznie, chcąc okazać wdzięczność za skromny gest.

Oboje się napili w tym samym momencie.

Z początku chciała mu opowiedzieć jak ją traktowano podczas niewoli, jaka jest druga strona Deiruńczyków, jak potrafią być bezlitośni, lecz nie miała przy sobie żadnego notatnika. Z resztą… Na pewno znalazłby sensowną odpowiedź. Nawet ona ją znała, choć wypierała ze świadomości przez większość czasu. Powiedziałby pewnie, że zarówno w Deirunie jak i wszędzie znajdą się łachudry, które widząc okazję…

-Rozdzierają co popadnie… - Sapnął jakby kończąc jej myśl.

Wlepiła weń badawcze spojrzenie błękitnego oka.

-Masz pełne prawo czuć złość za wyrządzone szkody. Lecz nie obwiniaj wszystkich. Bo co te proste chłopy winne?

Pewnie teraz powie coś o nienawiści jaką sami podsycają, o słowach wymierzonych przeciw jej rasie. W końcu znał się na tym jak działają umysły.

-Deirun szczerze was nie znosi. Czy to dlatego, że macie więcej, czy dlatego że długo żyjecie, kiedy nasi smagani chorobami rzadko dożywają sześćdziesiątki… Chłopstwo jeszcze mniej. Tego, że wasi mężczyźni zawracają w głowach żonom gospodarzy, a kobiety wzbudzają pożądanie tak silne, że pohamować się trudno. To zwykła zawiść, to każdej społeczności odzienie. Skłóceni, gniewni, ale jedni! A spójrz teraz na Zaudran – waszych starych stronników. Tych, którzy was tak bronią, tak się za wami oglądają, na salonach przyjmują, podarkami obsypują. Kto tam szczęśliwy pod rządami słabego monarchy, co władzę między lud rozdziela? Sejmiki kwitną co miesiąc, komitety i wiece, stowarzyszenia i konfederacje radzące jak za władcę rządzić w imię ludu. Na każdym zebraniu, na każdym zgromadzeniu tam paniska drą co popadnie, każdy w swoją stronę, by uszczknąć odrobinę dla siebie. Tam zakazy i nakazy absurdalne, przywileje dokładane, chłopstwo statusu nawet nie ma. Kto szczęśliwy pod rządami głodnych królewiąt, grafów? Tam poczucia, że mąż to część narodu, zwyczajnie nie znajdziesz… Ale przyjmują was na salonach, sypią podarkami. Nie oceniaj ludzi, Helevi, tylko za to, że są dla Ciebie mili. Deirun wcale miły dla waszych nie jest i raczej nie będzie, będziem agitować za tym by nienawidzić naszych wrogów. Bo nienawiść nas spaja, wspólny wróg także, również wiara. Wiara tłumaczy czemu, nienawiść zaś mówi, że trzeba. Bo ci ludzie prości są… Oddają swych synów o walki, bo wierzą że tak trzeba, a rzadko który zastanawia się jaką cenę płacą. Myślisz, że mieliby tyle sił by objąć te wszystkie boje umysłem? By poradzili sobie z rozgryzieniem, czemu idziemy w lasu by zabijać i równać wasze miasta, wioski z ziemią? Wiara daje im odpowiedź, my dajemy im odpowiedź, my, wielebni bracia którym ufają, że zrobimy co w naszej mocy aby przysłużyć im się jak najlepiej naszą pracą. My dajemy im odpowiedź, zaś sił do działania daje im gniew… nienawiść.

Oboje upili kolejną porcję wina. Słuchała go uważnie, gdy tak przemawiał, gdy spokojnie wylewał z siebie słowa, które w innych wzbudziłyby strach. Ona czuła się bezpieczna… spokojna.

-Al Runis Deis – wyszeptał – tak się zwał klasztor gdy go założono. Zakon Boskich Znaków. Gdy budował go wielebny Baldwin Van’Hass, miał na myśli jedno – dozgonną twardą kontrolę nie nad tym co ludzie mają, co ludziom wolno czy nie, ale nad tym czego jeden człowiek nie może czynić innemu. Sztuką nie było mówienie co dla waści dobre, jak się żyć powinno bo od tego jest wszak pismo święte… ale strzeżenie żelaznych zasad, których łamać nie wolno. Każdy ma u nas prawo do życia i nikt mu tego prawa zabrać nie może, chyba, że z racji kary. Nikt nie może wciskać pomocy, czy opieki, jeśli ten nie zechce przyjąć jej z własnej woli. To samo zaś z majątkiem. Jedyny podatek, to ten na klasztor, tak by utrzymać armię i porządek. Nikt zaś, nawet pan ziemski nie ma prawa zabrać chłopu jego słusznie zarobionych groszy. I choć biedni są, to ponownie spójrz na naszych sąsiadów wyprawiających co im się podoba ze swymi wasalami i lennikami. Czy to się godzi? Cokolwiek można o nas mówić, droga wróżbitko, że my okrutnicy, że kary wymierzamy straszne i surowe, że stalą nasze kręgosłupy bite i w krwi hartowane, prawda to… Ale nikt nie powie, by zakon postępował niesprawiedliwie. Jesteśmy wyrozumiali, nie pobłażliwi… i jednemu celowi poświęceni. Przez służbę ludziom na ziemi, służyć bogu.

Wsłuchiwała się w jego słowa potakując. Chciała się położyć na kocu, zasnąć tu – na plaży, opatulona w miękkie puchate futro, po czym nagle, poczuła dreszcz. Miękka, srebrzysta peleryna była długa, za długa dla ludzkiej kobiety, chyba, że ta miała w zwyczaju włóczyć jej krańce po podłodze, co na pewno nie było prawdą z racji dobrego stanu okrycia. Zapach, którym futro przesiąkło był stosunkowo świeży i co najważniejsze subtelny, miły, a nawet chciałoby się rzec, że swojski. I to ją właśnie zdumiewało… Ta myśl.

Dotknęła delikatnie dłoni paladyna głęboko wzdychającego. Potarł brew i spojrzał w jedyne oko blond wróżbitki.

Ona zaś przytknęła znacząco palec to miękkiego, puchatego kołnierza peleryny by chwilę potem z pytającym wyrazem twarzy musnąć koniuszek wydłużonego ucha wystającego spod gęstych blond loków.

Była ciekawa… może dlatego jest dla niej miły?

-To skomplikowana sprawa… - Odpowiedział wskazując, że jest to kłopotliwy temat, o którym nie tyle nie życzy sobie opowiadać, co po prostu nie opowie i basta. Postanowił, że to sekret, coś jemu bliskiego. Starania Helevi mające na celu wyciągnięcie informacji o tej „bliskiej osobie” okazałyby się gestem braku szacunku dla jego wyboru… A poprzedniego wieczora dał jej dobrze do zrozumienia, że nie akceptuje ani braku szacunku, ani kłamu, ani głupoty.

-Jesteś zmęczona? – Spytał.

Zastanowiła się chwilę by w końcu kiwnąć głową, potwierdzając jego przypuszczenia.

Siedzieli jeszcze trochę na kocu, zimnym piasku. Popijali leniwie wino wlepiając spojrzenia w dalekie lustro wody zroszone tysiącami maleńkich iskierek – bliźniaczych odbić gwiazd. Nasłuchiwali szumu fal.

-Chodźmy zatem… - Wstał powoli. – Na pewno jesteś głodna.

Faktycznie, była odrobinę głodna, choć po posiłku poprzedniego dnia, oraz sytym śniadaniu uczucie nie doskwierało jej tak jak przez ostatnie kilka dni. W końcu dzień nie był męczący – spędzony w siodle nie zmuszał do fizycznej pracy.

Zebrali koc i oboje go złożyli, otrzepawszy uprzednio z piasku.

***

Galja stała przed wejściem do swego namiotu, spoglądając na pole przy którym jej podkomendne rozbiły swoje przenośnie, płócienne „domki”. Większość położyła się spać, choć część nadal pozostawała na nocnym dyżurze gdyby trzeba było komuś udzielić natychmiastowej pomocy.

Przy odległych obeliskach obserwatorium krążyło kilku mężczyzn. Poniżej obozowisko żołnierzy, cywilów. Niektóre namioty wyglądały jak papierzane lampiony rozświetlane mikrymi płomyczkami świec. Jej siostry w większości spały.

Westchnęła głośno, złapała się za skronie.

Ten przeklęty szlachcic zrobił swoje i faktycznie nie mogła go powstrzymać… nie ze względu na napięcia w obozie – elf zabijający elfa to ostatnia rzecz jakiej tu potrzebowali. Nawet jeżeli zginie, to jego poświęcenie kupi im czas. Podjęła decyzję… kolonię należy ewakuować. Wydała rozkazy by flota była w gotowości, a nie jest mała. Prócz galeonów, kazała włączyć doń wszystkie inne statki tak by dać szansę każdemu obywatelowi, a uciekinierów nie była skromna garstka – miała całkiem sporo osób do upchnięcia na pokładach, a to oznaczało całkiem spory problem. Łodzie rybackie, kupieckie, towarowe, nawet zwykłe kilkuosobowe łódki, szalupy miały zostać ze sobą połączone więzią rozkazów. Wszystko po to by uciec przed ludźmi tam, gdzie nie mogli ich sięgnąć.

Jutro muszą wyruszyć. Dała swoim podwładnym rozkazy, by wszyscy byli gotowi o brzasku.

Dulbo Katani – najbardziej poważany i najstarszy elf w kolonii – zabrał jej blisko trzydziestu żołnierzy. Chciała go powstrzymać, mogła, lecz zdała sobie sprawę, że gdyby pozwoliła Yallo uderzyć na ludzi uzbrojonych w tą przerażającą broń, zginąłby kontyngent, który chciał tak bardzo wysłać. Im dłużej będą odpierać ewentualne oblężenie, tym lepiej dla uchodźców, więc ta garstka Grotów może się im przysłużyć.

Nie ulegało wątpliwości, że Deiruńczycy mają na pewno coś wspólnego z mgłą, cieniami i ich bronią. Taka ilość zbiegów okoliczności to przesada. To, że jak sądziła „zwykli bandyci” są uzbrojeni w te… plujące ogniem mechanizmy – wystarczyło by uświadomić jej, że to nie przelewki. Rozesłała za pośrednictwem kapłanek stosowne wieści - ci, którzy jeszcze nie dotarli do miejsca zbiórki u podnóża gór, mieli bezzwłocznie udać się do trzech najważniejszych portowych miast.

Zdawała sobie sprawę jak wielki zawód musiała sprowadzić na młode siostry, które prowadziły grupy wygłodzonych mężczyzn, kobiet i dzieci wiele dni, w kierunku wschodu, teraz nakazując, by ruszyli na północny-zachód, w zupełnie inną stronę. Była bardziej niż pewna, że wielu z nich nie nadąży, będą musieli zostawić ich na pastwę losu jeśli chcą uratować większość. Sprawy sypały się, plany szły w drzazgi… I gdzie ci biedacy pójdą? W łapy Deiruńczyków? A może skierują się dalej na północ, w parną, deszczową dzicz, gdzie strach postawić stopę, gdzie moskity wielkości dłoni przenoszą choroby gorsze niż mgła, a w gęstych zaroślach, na lianach i w rozłożystych liściach drzew czyhają stworzenia, o których strach myśleć. Słyszała mnóstwo o rozległych na tysiące mil lasach dziczy. Ileż to wypraw nie wróciło z tamtych terenów, a ci, którzy wracali, znosili ze sobą tyle chorób, że często zagrożone były całe miasta. W mętnych wodach rzekomo żyje tyle gatunków mikroskopijnych żyjątek, że ta nie nadaje się do spożycia, często nawet po przegotowaniu. Myć się trzeba ostrożnie, uważając na maleńkie rybki, które wpływają do nozdrzy, czy w przypadku kobiet do pęcherzy moczowych wyżerając wrażliwe tkanki od środka, zaczepiając się małymi haczykami wewnątrz organizmu. Podobnież, wwiercają się w skrzela większych ryb i pożerają ukrwione tkanki… W przypadku elfich pionierów, badaczy i poszukiwaczy artefaktów, wciskają się w najmniejsze otwory, jeśli tylko dać im po temu okazję. Gdy tak się stanie, nieszczęśnika można jedynie dobić. Są także płaszczki przyklejone do dna, które nie uciekają gdy elfia stopa postanie w mule, tuż obok, ponieważ nie posiadają absolutnie żadnych naturalnych wrogów, nie czują strachu, lecz omyłkowo nadepnięte, godzą kolcem, wstrzykując tak przeraźliwie piekący jad, który nie zabije, lecz sprowadzi na nogę opuchliznę i cierpienie tego stopnia, że ofiara przez najbliższe dwa tygodnie będzie wyć i błagać ze łzami o amputację lub dobicie. Z liści spadają pijawki, a nocami grasuje robactwo, które z chęcią w miękkiej skórze składa jaja. Aż dziw bierze, gdy pomyśleć, że w tak tętniącym życiem otoczeniu nie ma absolutnie co jeść. Większość złapanych gadów, płazów i larw jest trująca niczym toksyny spływające ze sztyletów skrytobójców, podobnie owoce rosnące przy ziemi, których jest i tak nie wiele. Te, które rosną na drzewach, są zbyt wysoko by je sięgnąć, a wspinanie się po śliskich drzewach jest w zasadzie niemożnością, gdy te zaś spadną na ziemie, oznacza to, że już przegniły i najprawdopodobniej trawi je robactwo. Jedyne wyjście w polowaniu, choć i tu czeka niemiła niespodzianka. Na co polować w dziczy? Skoczne i zwinne małpy? Czy nieliczne świnio-podobne stworzenia, o których Galja jedynie słyszała, choć nigdy nie widziała na oczy.

Gdy tak się zastanowiła nad pozostałymi opcjami, zrozumiała, że ci, którzy nie zdążą się wycofać, są już zgubieni. Mogą się chować przed ludźmi, żyjąc jak barbarzyńcy, chowając się po krzakach i zaroślach. Mogą się im poddać i zapewne pójść w niewolę. Mogą ujść w dzicz gdzie setki zginą okropną, bolesną i długą śmiercią od chorób, drapieżnych zwierząt, owadów, z głodu czy innych dolegliwości. Mogą także próbować uprosić podziemne klany o azyl i pomoc. To byłby ciekawy pomysł, choć Mroczne Pokolenie to społeczność nieufna, z którą kiedyś toczyli krwawe boje, w zdecydowanej większości przypadków przegrywając. Skoro kolonie oficjalnie się rozpadły, ich czempioni nie mają powodów by dalej uznawać pokojowe traktaty za obowiązujące. Tam też prawdopodobnie czekałaby ich niewola. Jedyna nadzieja w ujściu z tych stron to ucieczka na statki i odpłynięcie do ojczyzny.

Westchnęła patrząc na księżyc, który przesłoniła mała szara chmura.

I pomyśleć, że wracają tam, gdzie jej pozycja będzie nic nieznaczącą fikcją, tam gdzie osoby jak Dulbo Katani sprawują władzę, tam gdzie twarde tradycje i obyczaje dyktują rytm dnia codziennego, tam gdzie nie ma Kedebry, a są Panowie – Złote Książęta. Ciarki ją przeszły na myśl, że zobaczy jeszcze raz coś co widziała jako dziecko – monumentalne, opływające w oszałamiający luksus pałace, rezydencje istot tak pradawnych, że obdarzonych niemal boską czcią. I ponownie wola siedmiu Książąt będzie najwyższym prawem dla mas, ponownie winna im będzie absolutny posłuch. Życie w Złotym Imperium nie było złe, nie opływało w opresje i represje, nie dybano na siebie ze sztyletami, a zwykli obywatele cieszyli się dobrobytem. Oczywiście, całkowite podporządkowanie się żelaznej pięści władzy było obowiązkiem każdego, a w zamian za to, Książęta rządzili łagodnie. Nie zbierali przesadnych podatków, pilnowali prawa i porządku, zajmowali się magią… oraz tłumili krwawo każde zarzewie sprzeciwu. Można było wnoście swe obiekcje, zgłaszać uwagi, gdy ci podejmowali decyzje, ale to nie zwalniało z posłuszeństwa. Sama ta myśl, że żyje się w dostatku, spokoju, dyscyplinie i porządku, można cieszyć się życiem i to naprawdę dobrze, ale za razem będąc pod aparatem, który wedle swej zachcianki, pstryknąwszy palcami potrafi wszystko odebrać, była przytłaczająca. To niewygodne uczucie, niegdyś swojskie, po sielance życia w koloni wydawało się czymś przerażającym, obcym i groźnym.

Ciekawa była jak zostanie przyjęta – ona, Galja Mjatar – ta, która tak namiętnie odchodziła od tradycji tworząc swoje społeczeństwo. Ciekawa była, czy książęta, a w tym ukochany przez stronników Kataniego, Wielki Złoty Książę Teul’Kal, zwrócił uwagę na jej wybryki i nazywanie przestarzałymi tradycji, które jeden z siedmiu Panów tak bardzo wychwalał. Może przymknie na to oko? W końcu można mówić co się podoba o ile nie obraża się przy tym dostojników, reprezentantów wysokich stanowisk na służbie i samego Księcia, oraz o ile nie łamie się prawa. Kolonia była autonomią, więc mogła stosować się do ustalonych przez siebie zasad. Galji… a raczej Gea Lei… na pewno nie spotkają żadne konsekwencje, choć była świadoma, że oczy wasali Złotego Księcia już nigdy nie spojrzą na nią z aprobatą.

Tyle lat budowała kolonie… Łza zakręciła się w jej oku i samotnie spłynęła po policzku. Jej twarz spokojna, chłodna, harda… a mimo wszystko jedna łza leniwie stoczyła się z powieki. Nawet nie zdała sobie z tego sprawy.

Kolonie były zawsze. Tak długo… tak długo, że stały się dlań absolutnie wszystkim. Istniały zanim ludzie zjawili się na tym kontynencie szukając ziem. Galja pamiętała czasy, w których te dzikie, nawet przyjazne plemiona brudnych przygarbionych istot o przetłuszczonych włosach, podchodziły do lasów. Mieli nie lada ubaw patrząc na pierwszych ludzi, ubranych w skóry, czy jakieś biodrowe przepaski. Zakładali małe osadki, tańczyli wokół ognisk, polowali na zwierzęta i wydłubywali korzonki. Bracia i siostry Arcykapłanki rzucali im przysmaki, jak małpom, obserwując ze śmiechem jak ludzie je podnoszą, wąchają zdziwieni i krzyczą radośnie odkrywając, że słodkie sucharki są smaczne. Z początku myśleli, że to jakiś nowy gatunek zwierząt bardzo podobny do elfów. Całość ich kultury, to jedynie przepaska na biodra, zaostrzony kij, prowizoryczne schronienie z liści i gliny, narzędzia z kamieni lub kości zwierzęcych, oraz religia – kilka rytuałów, w których starzec rzucał kośćmi maleńkich stworzeń na skrawek ziemi otoczonej kamykami, a wszyscy obserwowali zaniepokojeni, wyczekując jego słów.

Teraz ludzie budują niezniszczalne fortece, drogi i trakty, wydobywają kolosalne ilości surowców z ziemi by z ich rzygających dymem warsztatów, kuźni, pracowni i faktorii wychodziły zbroje, oręż oraz inne technologiczne cuda w liczbach, których ona nie potrafiła sobie uzmysłowić! Teraz ludzie to reżim wiary i stali, niepohamowanej ambicji, to pisarze dyktujący swym oficerom-skrybom kolejne strony powieści o wojennej sztuce. To nieprzeliczone mrowie noworodków każdej wiosny, to rekrutowana armia w mgnieniu oka, to wielcy magowie, to rasa, która walczy ze sobą, walczy z własnymi braćmi, co kilka lat wyrzynając setki obywateli… i nie traci na sile – a wręcz odwrotnie. Nie potrafiła sobie tego uzmysłowić. Kiedyś Złote Imperium także przeżyło straszliwą insurekcję sześciu pozostałych Książąt, po czym wyginęła niemal cała jej brać. Wieki zajęło im przywrócenie porządku. Ale ludzie nie słabli, nie potrafili się wymordować. Każda batalia to duży, acz mozolny krok w jakimś kierunku. Rozwijali się, mnożyli, rozprzestrzeniali…

Aż położyli kres koloniom… Te lasy to jej dom, to jej prawdziwy dom, dom, który sama budowała, przystrajała, wraz z bliskimi – przyjaciółmi. To dom, który właśnie runął… ludzie wyburzą to co zeń zostało, ogołocą, zrobią co sami uważają za słuszne. To koniec Złotego Pokolenia w Dolfe Eldarionie. Koniec Kedebry… Jakże przetrwają bez jej opiekuńczego dotyku, bez jej pomocy?

Miała nadzieję… cichą, nikłą nadzieję, ale jednak ją miała…

Nadzieję na to, że ten atak, to rzecz, z którą sobie poradzą, że to jakaś magiczna ingerencja i znajdą nań odpowiedź.

Spojrzała w dół stoku zaściełanego ponad tysiącem małych namiotów i innych prowizorycznych domostw zrobionych z tego co było pod ręką. Czyżby wszystko upadło? Nie była pewna, ale jednak cichy głosik w jej wnętrzu potwierdzał najgorsze obawy. Żałowała, że wszystkie kapłanki są w Dolfe… Gdyby tak chociaż jedna znalazła się na terenach Zaudranu, mogłaby wyruszyć do Azarii i porozmawiać z ich przyjaciółmi.

Wtem, obróciła się na pięcie, jakby z utęsknieniem wpatrując się w góry.

Istniała jeszcze jedna ewentualność, lecz szybko ją odrzuciła. Mogli się wszak przeprawić górami niemal pod samą Azarię, lecz nie są na to gotowi. Tai marsz w surowym, skalistym terenie wymaga odpowiedniego sprzętu, ciepłych ubrań, dużego zapasu prowiantu. Nie ma gdzie się zatrzymać, nie ma gdzie spędzić nocy, nie ma pożywienia, niczego może poza nielicznymi krzakami jagód lub sporadycznie występującymi grzybami. Trawa i skała do tego lodowaty silny wiatr. Do takiej przeprawy trzeba Azariańskich górali – przewodników.

Gdyby tak choć jedna z sióstr znalazła się przed obliczem Wielkiego Mistrza Muzała Czagernadze… Gdyby to tylko było możliwe, ten dobry przyjaciel jej i jej ludu na pewno zatroszczyłby się o los uchodźców.

Do niedawna uważała, że to nadal prawdopodobne, w końcu Sindeya jakimś trafem znalazła się na terenach Zaudranu, stamtąd zaś przez Zagański Step niedaleko do kanionu Azarii. Droga bezpieczna, ludy przyjazne… mogło się udać, lecz Sindeya ostatnio nie odpowiadała. Wołały ją i doszły do wniosku, że zginęła pojmana przez wroga. Nadzieja tkwiła w jej obietnicy – powrocie z apostołami. Wedle legend apostołowie to złączeni we krwi i cieniu sojusznicy, którzy nie znając się wzajemnie, złożyli śluby nieść pomoc temu, kto wzywa ich w imieniu starej przysięgi. Jednym z apostołów był właśnie jeden z Azariańskich wysoko postawionych oficjeli, którego ojciec, niegdysiejszy Mistrz, przyrzekł wypełnić słowa wspólnej przysięgi. Inni apostołowie rozrzuceni w różnych zakamarkach Omnimardu także czekali na odnalezienie. Problem w tym, że w większości to ludzie – wpływowi, choć jednak ludzie, a ci z pokolenia na pokolenie stają się coraz mniej wierni danym przez przodków słowom. Zastanawiała się nawet czy to możliwe, by Shean Di kiedykolwiek ich zebrała i zjednoczyła… Nawet jeśli, to z pewnością zajęłoby dużo czasu, którego nie mają. Może gdyby między Deirunem, a nimi trwała zwykła wojna, regularna ze wszystkimi siłami, mieliby czas by zwołać posiłki… Teraz? Teraz zostali wybici do nogi przez mgłę i cienie o ludzkich twarzach.

Zza jej pleców, z wnętrza namiotów, leniwie sączyło się światło kilku skromnych świec.

-Galju? – Spytał mężczyzna leżący na łóżku.

Przystojny blondyn rozpuścił włosy, miał na sobie jedynie prosty strój elfiego dostojnika. Brązowe spodnie, biała koszula, brązowa kamizela… Wsparł się na łokciu szukając jej rubinowymi oczami.

-Już idę… musiałam zaczerpnąć powietrza – niemalże wyszeptała wracając do namiotu.

Yallo ponownie ułożył się na jej zapasowym łóżku, jak go poinstruowała jakiś czas temu. Zamknął oczy.

Wpatrywała się weń zanim przysunęła sobie skromne krzesełko. Usadowiła się tuż za nim, wygładzając przy tym spódnicę białej sukni. Spojrzała z góry na jego twarz, na zamknięte oczy, na wąskie usta, na lekko zmarszczone brwi.

Nie chciała tego robić.

-Galju?

-Tak, wiem… - Mruknęła delikatnie kładąc palce na jego skroniach.

Tak bardzo było jej żal. Tak bardzo chciała oszczędzić tego zarówno sobie jak i jemu. Tylko przez szacunek oraz wzgląd na to co Dyktator dla niej znaczył, czuła się zobowiązana spełnić jego prośbę. Ta myśl była nie do zniesienia, lecz jeszcze większy ból sprawiłby tylko zawód, który mogła mu ofiarować w zamian. Nie chciała by te rubinowe oczy patrzyły na nią jedynie poprzez pryzmat zimnego obowiązku i rezygnacji.

-Leż spokojnie – powiedziała, samemu zamykając oczy.

Nabrała chłodnego powietrza w płuca, a miękkie opuszki jej palców błądziły po jego skroniach, delikatnie je masując.

Wyciszyła się. Dźwięk obozowiska, spacerujących w oddali osób, czy maleńkich owadów przemierzających okolicę przestał dobiegać do jej uszu.

Ogarnął ją chłód, miły stan, błogość. Jakby jej skóra straciła kontakt z powietrzem i zanurzyła się w ciemnych wodach spokoju. „Płyn” wypełnił jej uszy, nozdrza, zalał jej skórę, język, powieki, odcinając zmysły. We wszechogarniającej ją cichej, sennej czerni czuła jedynie skórę mężczyzny pod palcami, oraz siebie samą. Istniała ona, on oraz nicość – tak wspaniała, błoga nicość, że aż chciało się weń zatracić, rozlać, poddać się tej wygodzie.

Musi być czujna, to niebezpieczny proces.

Teraz czekała aż między maleńkim płomyczkiem jej świadomości, a oblewającą ją nicością znajdzie się myśląca energia – aż magia wypłynie z ciężkiego złota i wypełni tą przestrzeń.

Czekała…

***

Helevi obudziła się zlana potem słysząc ten głos! Zerwała się z łoża patrząc na śpiącego obok Ottona. Tuliła do siebie miękki woal, zakrywając piersi i dysząc.

To był głos tej kobiety! Czuła jak przeszył rzeczywistość, niczym pocisk, promień, mknąć z zawrotną prędkością w nieznanym jej kierunku. Nie słyszała tego głosu, odkąd uciekła do Deirunu, a teraz powrócił!

Nawiązywana więź zabrzęczała w jej umyśle, jak gdyby bogowie rozpięli nad kontynentami ogromną strunę skręconą z piorunów i szarpnęli nią nienawistnie! Kilka razy odczuła to w swym życiu i mogła posłuchać rozmów jakie potem następowały! Ta kobieta… ta…

Helevi ześliznęła się z łóżka przygryzając wargę. Dobyła sztyletu leżącego pod jej suknią na pobliskim kuferku. Tak bardzo pragnęła ją pchnąć prosto w serce, tak bardzo chciała chwycić ten sztylet i przeszyć jej pierś!

I znów poczuła się bezradna… tak niewiele może.

Spojrzała się na plecy paladyna. Cicho łkała tuląc zimną stal.

-Helevi? – spytał leżąc spokojnie na boku.

Nie zauważyła kiedy się obudził.

Powoli usiadł i wlepił weń ciężkie spojrzenie. Nadal płakała, teraz tuląc brodę do kolan, być może ze wstydu, być może z przerażenia. Nie wiedział.

Wstał zakładając na siebie luźną czarną tunikę, związując ją w pasie.

Rozpalił jedną ze świec spowijając wnętrze namiotu w słabym mleczno-bursztynowym światłem.

Obszedł łoże patrząc na nią z góry, obserwując jak płacze.

Gdy ta spróbowała spojrzeć na wielebnego brata, wyglądał jakby chciał ją skarcić, nie miała pojęcia co miał na myśli. Być może współczułby jej, albo zmaltretował? Gdyby nie ten dar, nie byłby taki przerażający.

On westchnął rozglądając się po swej przenośnej siedzibie. Zrzucił naręcza papierzysk ze stołu i ustawił nań świecę, tuż przy niej kałamarz i pióro, które zaostrzył nożem. Znalazł kilka pustych kart papieru.

Podszedł bliżej kucając obok skulonej wróżbitki. Chwycił jej ramiona, a ta czując dotyk trupio zimnych palców, na przekór tego co o Ottonie sądziła, nie przeraziła się, a wręcz uspokoiła odrobinę - na tyle by unieść głowę, opanować drżenie różowych warg i skupić się na mikrych źrenicach jego przekrwionych ślepi.

Pomógł jej wstać, był przy tym zadziwiająco delikatny. Nie szarpał jej, tym bardziej zdała sobie sprawę jak bardzo musiał się zmuszać by jej nie zranić. Nie był zdolny do empatii, on się po prostu wyuczył tego zachowania. Wraz z boskim darem jaki nań spadał musiał się uczyć życia od nowa. Musiał zapamiętywać nawet takie szczegóły jak: Gdy kobieta płacze należy z mniejszą siłą zaciskać dłonie na jej ramionach.

Współczuła mu jego niedoli.

Przyprowadził ją do stołu i usadził na krześle. Dłonie jej drżały, więc je ujął i trzymał tak przez chwilę czekając aż się uspokoi. Dopiero wtedy odłożyła sztylet.

Spojrzała na niego kiwając przecząco głową. To nie był przekaz do wojsk, to nie tego typu rozmowa. Chciała wstać, z reszta była naga.

Otton przytrzymał ją na miejscu kładąc szorstkie dłonie na ramionach.

-Nie… - Stuknął się w pierś na wysokości serca. – O tym pisz.

Spojrzała nań nie dowierzając. Przestała płakać - teraz zatopiona w głębokiej konsternacji mrugała okiem patrząc na paladyna pytająco. Chciała prosić by wyjaśnił, by wytłumaczył. Do czego zmierza?

-Kiedy zaczynałem służbę ogarniał mnie wielki ból… ta bliska mi osoba, o którą chciałaś spytać… cóż…

Westchnął odchodząc na moment, by powrócić z futrzaną peleryną, z jaką zdążyła się poznać wcześniej, na plaży. Okrył jej ramiona.

-Powiedzmy, że mieć w pobliżu osobę, która zechce cię wysłuchać i zrozumieć, pomaga bardziej niż tłamszenie żalu w sobie.

Zacisnął dłoń na jej ramieniu.

-Wylej to z siebie, Helevi – wskazał na leżące obok białe pióro.

Kiwnęła głową. Przełknęła gorycz i łzy, zabierając się do poleconej pracy.

Teraz w szumie drzew słyszała słowa, słyszała ich rozmowę. Ona jedna mogła to usłyszeć, leśna wróżbitka, zaklinaczka, której ta kobieta odebrała język, bo dowiedziała się za dużo.

Znów spojrzała na sztylet. Już miała pisać, już miała mu opowiedzieć w czym rzecz, wylewając żale na papier, gdy nagle zapragnęła chwycić ostrze i pchnąć tą niewidzialną strunę wiszącą w przestrzeni dostępnej niewielu uzdolnionym.

***

Wingo trzymał małą latarenkę – ich jedyne źródło światła. Stali w ciasnym korytarzu o ścianach wysadzanych cegłami – jakby ktoś usiłował korytarzyk wzmocnić i zabezpieczyć przed wilgocią.

Przeszli kawał drogi schodząc plątaniną drabinek, wnęk, schodków. Wszyscy czuli dyskomfort na samą myśl, że by wyjść będą musieli pokonać podobną drogę tyle, że w górę. Schodzenie było męczące i powolne, szczególnie, że mało bezpieczne zardzewiałe konstrukcje zmuszały do poświęcania uwagi na najmniejsze szczegóły otoczenia.

Mieli tylko jedno źródło światła… Pochodnie musieli zgasić, gdyż były zbyt niewygodne, co innego latarenka, której uchwyt można było trzymać w zębach.

Posiłek zjedli jakiś czas temu – głównie suche racje jakie mieli przy sobie, oraz to co zdołali zabrać z pracowni księgowego. Zejście na dolne, wilgotne poziomy, w których panował straszny ziąb zajęło im kilka godzin, zaś podążanie za Giovannim - resztę dnia. Przeprowadził ich przez mnóstwo korytarzy, ciasnych, przestrzennych, jaskiń i wiele innych podziemnych szlaków.

Teraz zatrzymali się przed małymi drzwiczkami. Nie ulegało wątpliwości, że będą musieli ten korytarzyk przejść kucając lub na czworaka. Żelazny właz w ceglanej ścianie nie ustępował, choć Giovanni napierał nań z całych sił.

Stłoczyli się w wąskim korytarzyku, oddychać coraz trudniej.

-Nic z tego nie rozumiem… - Sapnął siadając na śliskiej ceglanej podłodze.

Starł pot z czoła.

Baflin kucnął tuż obok pukając we właz piąchą. Jego gęsta, rdzawo-brunatna broda zaszurała o podłogę a wplątane weń śrubki i nakrętki zadzwoniły niemalże jak ciężka kolczuga.

Niskie, basowe dudnienie przelało się przez korytarz.

-Myślołżeh, że to jakeś waser tam pływo po druga strona… Nie. To mie dźwińczy kaj tam pusto.

-To co w takim razie blokuje to przejście? – Spytała Nera klękając.

-Nie mam pojęcia… - Ponowił zdyszany szlachcic łapiąc powietrze. – Czasami tak bywa, że otworzyć włazu do wewnątrz się nie da, choć to zwykle z przyczyny zalania, ale jak mości brodacz spostrzegł słusznie, nie brzmi na to byśmy z woda mieli do czynienia.

Sindeya wychyliła się z za ramienia kuzynki.

-My chyba nie będziemy się tam pakować? – Spytała choć nikt nie odpowiedział.

-Możeh ci jaki pierun śruby, nity, czy klamry wstowił, od ostatni zeit tyś tu był, chopie?

-Nie… Na pewno nie… - Nabrał sił i na powrót przykucnął tuż obok włazu, kładąc nań dłonie. – Co jeszcze za siła może napierać? Zaraz, a może by tak podważyć? – Spojrzał na krasnoluda, który skinął głową i dobył masywnego topora.

Oboje z trudem wepchnęli krawędź klingi między żelazną płytę, a murowaną ścianę.

Nera patrzyła to na Baflina, to na Giovanniego. Potarła płytkę wprawioną w żuchwę zastanawiając się nad odpowiedzią na ostatnie pytanie. Co może naciskać na właz, jeśli nie woda, ani żadna inna przeszkoda stała.

Patrzyła uważnie jak siłują się z małymi drzwiczkami próbując je podważyć. Wtem pojęła! Już miała się rzucić by wyrwać im topór z dłoni, gdy w korytarzu rozległ się straszliwy, drący bębenki gwizd!

Krasnoluda i szlachcica uderzyła ściana sprężonego powietrza! Przewrócili się oboje! Topór wstrzelił w ścianę tuż obok szlachcica wyrębując dziurę w zwartych cegłach!

Ciężka żelazna klapa powróciła na miejsce.

Nagłe uderzenie sprężonej masy powietrza powaliło ich wszystkich.

-Czuł ktoś migdały?! – Spytała wojowniczka podnosząc się z pleców.

-Nie… - Kaszlnął Wingo unosząc latarenkę.

-Bezpieczna droga, tak? – Nera popatrzyła na szlachcica wściekle zielonymi oczami.

-Sam tego nie rozumiem…

-Coś sprawiło, że ciśnienie wzrosło. – Dodał rudzielec patrząc na elfią kapłankę, która próbowała zachować zimną twarz.

-Czuliście migdały? – Ponowiła Nera.

-Mówiłem przecież…

-Chcę to usłyszeć od wszystkich! – Dodała stanowczo.

-Nie… - Odpowiedział każdy i dopiero wtedy zwrócili uwagę na ten cichy syk.

Ledwo słyszalny gwizd, którego nie zauważyli z powodu szoku.

Wingo lepiej oświetlił właz, mieli szczęście, że płomyczek nie zgasł w międzyczasie.

Spomiędzy ściany i włazu wypływał silny strumień sprężonego powietrza, gwiżdżąc jak para bijąca z szyjki czajnika.

-Musieliśmy naruszyć uszczelkę. – Stwierdzić Giovanni oddając krasnoludowi topór.

-Uszczelka?

-Tak… Ten korytarz to kanał odpływowy. Czasami się go zamyka i zalewa, a wraz z nim kilka innych korytarzy gdy jacyś żołdacy zapuszczą się zbyt głęboko i trzeba sztucznie odciąć kilka przejść. Tedy to, zamyka się właz tu i w jeszcze inszym korytarzu, puszcza się strumień wody do jednej ze skalnych rozpadlin i raz, dwa, trzy – kilka kondygnacji pod wodą. Potem otwiera się główny korytarz, woda odpływa, następnie ten tutaj i już można wznowić szlaki.

-Czyli ten korytarz jest połączony z innymi? – Nera starała się wydobyć ze szlachcica jak najwięcej informacji.

-I tak… i nie. Jest tu coś na wzór wodnego kolanka co izoluje nas od reszty jaskiń… Dziwi mnie tylko, skąd się tu tyle powietrza zebrało?

Wingo postanowił się wtrącić.

-A co jeśli zamknie się te korytarze a nie spuści powietrza? Czy możliwe, żeby to woda napierała przez to… „kolanko” na powietrze w tym tunelu.

Szlachcic starł pot z mokrych wąsików.

-Tak, to możliwe.

-To znaczy, że prawdopodobnie kilkaset tabuzów wody naciska na powietrze w tym korytarzu.

-Spokojnie, chłopcze. Najbliższy zbiornik jest spory kawał stąd.

-To znaczy? – Nera spytała unosząc brew.

Szlachcic uklęknął przy włazie i naparł nań z całej siły. Tym razem żelazna płyta gruba na niemal pięść z oporami ale jednak ustąpiła. Otworzył wrota, a grupka miała wrażenie, że z wnętrza ziemi wieje wiatr.

Wilgotny, śmierdzący zgnilizną wiatr. Przynajmniej nie cuchnął migdałami.

-To znaczy, droga pani, że mamy jakiś kwadrans, może więcej na dotarcie do włazu po drugiej stronie, zanim uderzy w nas ściana wody. – Powiedział z zawadiackim uśmieszkiem i prawie się zaśmiał.

Spojrzeli do wnętrza, w głąb niskiego i ciasnego korytarza – wąskiego i ociekającego wodą. Wiał zeń bezustanny strumień powietrza.

Słyszeli wyraźną mieszaninę ryków, szumów i huków, jakby znaleźli się przy wejściu do gardzieli olbrzymiego gada, któremu zbiera się na wymioty.

-No, to nie traćmy czasu.

Wpatrywali się w siebie nawzajem nie dowierzając.

-To szaleństwo! – Wtrąciła się kapłanka. – Nie… nie wejdę tam…

-Nie mamy czasu na dyskusje! – Ponaglił ją szlachcic.

Nera już miała wejść do wnętrza, dając reszcie przykład, lecz wtem obróciła się do tajemniczego mężczyzny łapiąc go za ramię i spoglądając nań groźnie.

-Ty pierwszy.

Na twarz szlachcica wypłynął niezwykle miły uśmiech.

***

Wszyscy podjęli zamysł szlachcica i bezzwłocznie wtłoczyli się do ciasnego tunelu. Wingo podał Nerze latarenkę, tak by ta mogła mieć na oku podejrzanego mężczyznę, tuż za nim kuliła się kapłanka w brudnym odzieniu. Z resztą wszyscy wyglądali jak wraki, prócz krasnoluda w wojennym rynsztunku, oraz bladoskórej wojowniczki w żołnierskim uniformie, odzienie pozostałych oblepiło się pyłem, wapniem i błotem; przesiąkło wodą, oraz potem. Wingo nadal taszczył wór z miałem, choć inni nalegali by to cholerstwo zostawił, on się jednak upierał, że tak będzie lepiej.

Baflin chciał zamknąć właz za nimi, lecz szlachcic napomniał by tego nie robił, a zostawił go otwartym, bowiem nie dawał gwarancji co się stanie z ich ciałami gdy ciśnienie powietrza znów skoczy do monstrualnego poziomu. Szli gęsiego, osoba za osobą, skuleni. Starali utrzymać się na nogach, pochylając się najgłębiej jak to możliwe, by tylko nie paść na kolana i nie zwalniać. Pełźnięcie na klęczkach, lub na czworaka kosztowałoby ich wiele cennych sekund.

Szurali ramionami po cegłach, plecaki i głowy także stukały co jakiś czas o twarde, wilgotnie sklepienie zmuszając szczególnie młodego czarodzieja do jęknięć i stęknięć.

Parli przed siebie czując straszliwy smród wiejący z głębi kanału. Jakby rozkładające się mięso.

Trudno oddychać w takich warunkach, nie tylko ze względu na odór, ale i z winy niewygodnej pozycji. Wszyscy prócz Baflina z trudem łapali powietrze.

-Mamy gościa. – Poinformował wszystkich Giovanni. – Lepiej na niego nie patrzcie.

Wingo widział jak Nera wymija ciało mężczyzny leżącego w tunelu. Teraz jego kolej. Podszedł doń zakrywając usta i nos. Nie zastosował się do zaleceń Giovanniego i spojrzał na przerażającą napuchniętą twarz, cała poznaczoną żyłkami. Trup nie miał oczu i leżał w zakrzepłej kałuży krwi.

Zebrało mu się na wymioty, lecz zamknął oczy i poszedł dalej, przeciskając się obok ciała. Usłyszał jak Sindeya jęknęła na widok trupa.

Maszerowali dalej, tym razem wolni od smrodu - nawiewające z głębi tunelu powietrze odpędzało zapach ofiary. Wingo domyślał się co go zabiło, lecz wolał nie pytać.

-Ten pierun est świży! – Ryknął zaniepokojony Baflin, chyba jedyny, który pokwapił się zwrócić na to uwagę.

Faktycznie, ciało nie było w zaawansowanym rozkładzie.

Wingo przełknął ślinę, próbując zdławić nerwy.

Tak bardzo pragnął odpoczynku – usiąść w miejscu i odetchnąć.

Nie ma czasu!

Kobieta za nim ciągle szturcha jego nogę, by tylko się pospieszył. Mroczny płaszcz Nery przed jego nosem.

Nie ma czasu!

-Uważajcie! – Krzyknął przewodnik, a jego głos odbił się echem. – W lewej ścianie jest ta dziura!

Przeszli obok okrągłego otworu, z którego wypływało wilgotne powietrze, to stamtąd wiał ten wiatr. Przy wylocie był silny jak wichura i gdy Wingo tylko się doń zbliżył, podmuch niemal przygniótł go do przeciwległej ściany.

Przez chwilę miał wrażenie, że ryczy nań szarżująca bestia - jakiś ogromny, wściekły stwór.

***

Nagle rozległo się głośne uderzenie! Metaliczny brzęk odbił się echem jakby ktoś zburzył kościelną wieżę pozwalając by dzwon wraz z gruzami runął w ziemię.

Zatrzymali się na chwilę. Giovanni spojrzał za siebie!

-Kazałem zostawić właz szeroko otwarty!

-I tak żeh zostawił! Na oścież!

Szlachcic przygryzł wargę błądząc oczami po otoczeniu.

-Prędzej! – Krzyknął nagle i ruszył ze zdwojoną prędkością próbując pobić ograniczenia własnych nóg!

Zrozumieli, że to nie przelewki!

Wszyscy wystrzelili za nim, jakby wstąpiły w nich nowe siły.

Wingo chciał już rzucić worek, lecz jeszcze ktoś się potknie! Zdzierży i to! Da radę!

Zaczęło się robić duszno. Kilka kolejnych kroków i kilka kolejnych tchnięć.

Poczuli nacisk na płuca.

-Daleko?! – Spytała kapłanka zanim uroniła kilka łez w panice.

-Nie! Ale spieszcie się!

***

Dotarli do włazu po drugiej stronie kanału odpływowego. Szlachcic i wojowniczka wspólnie chwycili za uchwyt na płycie. On zaparł się ścianę stopami i naprężył mięśnie ciągnąc, ona zrobiła to samo.

Trzymała latarenkę w zębach siłując się z włazem!

Nie chciał ustąpić! Oczy ich piekły, pokryły je sieci czerwonych niteczek!

-Szybciej!

Człowiek i elfia wojowniczka, ramię w ramię prostowali się odpychając z całej siły nogami.

-Ahhh! – Krzyknęła gdy rana w jej udzie otworzyła się, a szwy pękły!

Kawałek bandaża widoczny w dziurze kombinezonu błyskawicznie nasiąknął krwią. Czuła jak błyskawicznie jej udo zalało odrętwienie.

Traciła siły lecz Giovanni się nie poddawał, dzielnie ciągnął za hardy uchwyt!

Rozległ się głośny świst gdy uchylił właz!

Powietrze zassało ich do przodu, na szczęście wojowniczka powstrzymała Winga i kapłankę, nim ci runęli na Giovanniego i z trudem otwarty właz!

Powietrze uciekało wyjąc przeraźliwie – wyjąc jak obolały wilk, któremu szlachcic chciał wyrwać żuchwę!

Powoli płyta ustępowała… Powoli, mozolnie odchylali ją coraz dalej.

Wreszcie wyjście stało otworem.

-Wyłaźcie! Chyżo! – Wrzasnął nań słysząc znajomy dźwięk.

Za ich plecami ciężki gruchot masy wody doszedł jego uszu. Zalały ich fale zimny dreszczy gdy przeciskali się przez właz.

Nera z wykrzywioną w bólu twarzą wydostała się przedostatnia, Giovanni tuż za nią zamykając za sobą wejście.

Ciężka, żelazna płyta skrzypiąc zawiasami zatrzasnęła się, gdy chwilę potem ogromny impet pędzącej wody niemal ją wybrzuszył!

Spomiędzy krawędzi wyciekły strumyczki spienionej wody!

-Aaa! Elebrus otomat! – Nera uderzyła pięścią w ścianę trzymając się za zranione udo. Wyprostowała nogę powoli siadając.

Giovanni złapał krasnoluda za ramię odwracając go ku sobie.

-Rozkazałem przeta waści, żebyście zostawili właz otwarty!

-Już żeh mówił, że zostawił! – Wydarł się woj, gdy szlachcic naciągnął na głowę swój kapelusz.

Byli przepoceni, zmoknięci, było im duszno, a to całe szaleństwo brało nad nimi górę.

-To jak się zamknęły?! Ktoś inszy to uczynił?! Duch jaki?! Bo dostrzec rozwiązania nie mogę!

-Stul ta gymba chopie, bo jakej mie pierun szczeli! Prawde padom! – Oburzył się krasnolud, aż jego pulchny kinol zaświecił purpurą, gdy krańce łuków krzaczastych brwi złowrogo się zbiegły.

-Panowie! – Wtrącił się czarodziej siadając na worku węgla i dychając ciężko, próbując złapać powietrza w płuca. – Panowie… spokojnie… Pamiętajcie z czym mamy do czynienia.

Spojrzeli na niego także dysząc ze zmęczenia. Miał rację co przyznali skinieniem głowy.

-Wilk… - Syknęła wojowniczka zdejmując zakrwawioną dłoń z rany i spoglądając na źródło bólu z irytacją. – W wiosce… to bydle ożywiło wilczego trupa. A ten mężczyzna w kanale? Jak myślicie, jak się tam znalazł?

-Sądzisz, że to jego sprawka? Że to jeden z „pionków”?

Nera przygryzła wargę wyjmując zaimpregnowany pakunek z opatrunkami.

-Tego nie twierdzę… Ale wiem, co widziałam, a widziałam ciało człowieka, który zmarł śmiercią tragiczną kilka dni temu, który sam otworzył drzwi do tego kanału, dotarł do połowy i nagle… umarł. Nie wiem co sobie o tym myśleć, ale ze sposobów postępowania tego stworzenia wiem, że gdy coś nie gra i jest pozornie bezsensowne, to cholerne bydle maczało w tym łapy.

Wszyscy popatrzyli po sobie.

-Proponuję kolejnym „trupom” na wszelki wypadek ucinać ręce i stopy… - Dodał szlachcic ścierając pot z czoła, który ściekał do zaczerwienionych oczu.

-Od razu odetnijmy im łby… - Wtrąciła Sindeya patrząc jak jej mroczna kuzynka wyciąga zębami świeży bandaż.

-Nie zaszkodzi… - Sapnął szlachcic klepiąc rękojeść wiernej szpady.

Wreszcie się obrócili, spoglądając w mrok szerszego korytarza, bezpieczniejszego jak im się zdawało.

Wingo odebrał latarenkę, Baflinowi nakazano wydobyć pochodnie.

Chudy rudzielec oświetlił głębie korytarza.

Wszyscy oniemieli widząc jak korytarz znika pod ciemną zasłoną gęstych pnączy – dziwacznej roślinności.

Żylaste korzenie oblepiały czerwone ceglane ściany, niczym wypustki tysięcy meduz klejących się do piasków plaży, na którą cisnęło je morze. Patrzyli zszokowani. Rośliny czarne jak smoła, o pękatych liściach początkowo po prostu obrastały korytarz, by w końcu zmienić się w istną podziemną dżunglę.

-Czy to normalne… - Syknęła wojowniczka rozcinając stary opatrunek. – Że tu u was kwiatki pod gruntem rosną?

Giovanni otrząsnął się drapiąc w skroń.

-Co tu się dzieje? – Spytał sam siebie powoli wstając na równe nogi.

***

Helevi odetchnęła za czwartym łykiem herbaty, której sam brat Otton jej zaparzył. Dodał jakąś mieszankę ziół na uspokojenie. Czytał uważnie to co spisała, a była niebywale wylewna. Niektóre z liter rozmyły się za sprawą łez jakie spadły na papier. Nie udawał, czytał z zimną miną i za to była mu wdzięczna, nie próbował udawać współczucia, do którego nie był zdolny. Jedyna rzecz jakiej teraz nie mogła znieść, to z pewnością brak szczerości.

Od czasu do czasu znacząco kładł dłoń na jej ramieniu i lekko ściskał.

Helevi wiele przeżyła, nie wiedział czy wierzyć w jej słowa, lecz najprawdopodobniej nie miała powodów by kłamać. Miał wrażenie, że piękna wróżbitka mu ufa.

Z tego co opisała wynikało, że mając oboje rodziców wywodzących się ze starego kontynentu, ujawniły się weń wrodzone zdolności, które jak się okazało dały jej możliwość rozwoju. Niestety kapłanki – instytucja „kościoła” Kedebry – zostały powołane po to, by sprawować kontrolę nad mającymi dar, zaś nie dopuszczać do nauk osób niebezpiecznych, takich jak Helevi. Ich przewodnicząca nie chciała mieć do czynienia z nieposłusznymi elementami, które mogłyby swą mocą albo wesprzeć jej politycznych przeciwników, albo działać na swoją korzyść doprowadzając do konfliktów. Jedynie młode, wrażliwe i uległe dziewczęta dopuszczano do szkoleń. Helevi otrzymała wykształcenie, które odbierała potajemnie. Używała swego daru, swych zaklęć dla tego kto jej odpowiednio zapłacił. Leczyła rannych, rzucała uroki, spędzała płody młodych kobiet, które zaszły w ciążę, a bały się ujawnić prawdę przed rodzinami nie będąc gotowymi na nową ścieżkę życia. Pałała się zajęciami niedozwolonymi przez Gaj Złotych Dam, łamiąc powszechnie obowiązujące prawo, lecz kapłanki przymykały oczy na takie występki. Same niekiedy korzystały z tych mało szkodliwych praktyk.

Problem tkwił w szczególnym darze wróżbitki, która mogła słyszeć to, co wyżej postawione kapłanki głęboko taiły w swych „specjalnych” przekazach. Ona je słyszała, poznała wiele tajemnic, wiele informacji, które mogłyby wstrząsnąć ich pozycją, podkopać ich autorytet, naruszyć fundamenty ich władzy.

Kiedyś broniąc jednego ze szlachciców przed fałszywymi oskarżeniami kapłanek, wplątała się w grę, która zbyt wiele ją kosztowała. Wtedy to ta znienawidzona kobieta – Galja Mjatar w samej osobie, skazała ją za liczne naruszenia prawa, pozbawiając ją języka, by nigdy nie mogła posługiwać się magią w ten sam sposób, by nie mogła rzucać swoich uroków… Choć prawdziwy cel był inny – by raz na zawsze zamknąć jej usta, by już nigdy nie wypaplała co nie było jej przeznaczone.

Opisała Ottonowi jej drogę przez mękę, odtrącenie i napiętnowanie, to jak żołnierze zabrali ją z jej skromnej leśnej chatki, jak zawieźli ją do pewnego skromnego miasteczka i tam na głównym placu postawili w kajdanach przed wszystkimi, publicznie wyrzynając jej język rozgrzanym do bieli nożem. Jak ją potem obrzucano wyzwiskami, jak doprowadzono ją na skraj lasu i wypędzono.

Według jej słów, tej nocy ponownie usłyszała głos kapłanki… tamtej konkretnej kapłanki. Powróciły wspomnienia.

Otton znał Galję z opisów, opowiadań, z ksiąg i z not dyplomatycznych, nigdy co prawda nie spotkał jej osobiście… Choć teraz pragnął tego spotkania. Był ciekaw co mogłaby zrobić stając oko w oko z przywódcą oprawców. Ciekaw był co powie, co zrobi, jak na niego spojrzy. Był głodny reakcji, głodny emocji.

-Dziękuję, wróżbitko. – Położył zapisane karty na stole.

Odstawiła kubek z gorzkawym naparem, by chwycić jego dłoń i ucałować nie pierścień, lecz palce. Chciała tak bardzo powiedzieć „Dziękuję” – już nawet nie pamiętała o ciosie, który jej wymierzył. To nie był zwykły człowiek, on był inny, zupełnie inny.

Cofnął dłoń by chwilę później ułożyć ją leniwie na jej głowie i pogłaskać miękkie złote loki. Nie był przy tym delikatny, robił to mechanicznie, szorstko… ale był tak bardzo szczery w tym skromnym geście… tak bardzo szczery, że mimo całego chłodu jaki zeń emanował, czuła się bezpiecznie jakby odlazła klucz do niewzruszonego azylu – kluczem była prawda, szczerość i wierność. Póki będzie obdarzać tym Ottona i on obdarzy ją prawdą w słowach, szczerością w gestach i wiernością gdy będzie potrzebowała ochrony.

-Pij, Helevi… - Wskazał na kubek. – Wypij proszę i połóż się. Wiesz, że jestem obok, jeśli nie będziesz mogła zasnąć… - Spojrzał w pustkę podrzucając jedną z ostrych brwi. – Jeśli nie będziesz mogła zasnąć, to mam w zanadrzu kilka nudnych historyjek do opowiedzenia.

Uśmiechnęła się przez łzy, pociągając nosem. Skinęła porozumiewawczo, dając mu do zrozumienia, że zgadza się na ten dobry pomysł. Szybko dopiła zawartość kubka.

Wstała i razem z wielebnym bratem podeszła do miękkiego łoża, kładąc się na zwierzęcych futrach, zrzucając z siebie pelerynę.

***